Allemaal 'mens'

Print
Een broeder getuigt hoe hij het geschenk van het leven in het hier en nu als constante Schepping beleeft. Het maakt zijn monastieke zending van elke dag waardevol, toch niet erg verschillend van jullie, merkt hij fijntjes op. Steeds weer linkte hij zijn gemeenschapsleven met ons gezinsleven.
Ook relaties van de wereld deinen over berg en dal. Hoewel een mens bij huwelijk/vriendschap kiest om met elkaar op te trekken, is dit niet van toepassing voor het kloosterleven. Maar op ’t werk, in de vereniging, met de buren … zijn we wel op elkaar aangewezen, zonder expliciete keuze voor elkaar. Durf ik kijken naar mezelf wanneer de andere me ergert? Wat zegt de onrust bij een ander over mezelf? Een gezin vraagt afspraken, een orde heeft structuur nodig wil men waarden handhaven en respect voor elkaar opbrengen. Ook dat hebben we gemeen. Een stap vooruit in de naastenliefde, is er één dichter bij God. De Heer vraagt niet het onmogelijke, wel ja zeggen aan het leven dat in verhouding staat tot onze draagkracht. Niets is ons vreemd