Niet op de poef

Print
Niet op de poef

Niet op de poef

We zijn niet vervallen in koude besparingen”. Zo vatte premier Elio Di Rupo zaterdag de nieuwe Belgische begroting samen. Volgens de premier heeft ons land een gezond evenwicht gevonden tussen eenmalige en structurele maatregelen (die dus ieder jaar terugkeren). Het valt nu af te wachten of de Europese regelneven de inspanningen van Di Rupo & co zullen goedkeuren.
Merkwaardig is dat bevoegd eurocommissaris Olli Rehn in een eerste reactie de Belgische regering prees voor het begrotingswerk terwijl Europees president Herman Van Rompuy de inspanningen afdeed als “niet zo indrukwekkend”.

Van Rompuy wreef de ‘zondige’ euroleden die nu met begrotingstekorten en oplopende schulden worstelen nog maar eens in dat ze “boven hun stand hebben geleefd” en dat “je geen welvaart met geleend geld” kan opbouwen. Van Rompuy toont zich eens te meer de spreekbuis van de Nederlandse en Duitse hardliners die de financieel-economische crisis in euroland door een hardvochtig beleid van snoeien, knippen en besparen willen doorzetten.

Tot wat dit leidt, bewijst het Nederlandse voorbeeld. Het agressieve besparingsbeleid van premier Mark Rutte zorgt ervoor dat het Nederlandse bruto nationaal product (BNP) dit jaar wellicht met een half procent zal dalen. Rutte heeft de Nederlanders voor 2014 opnieuw voor 4,3 miljard euro aan besparingen beloofd.

Op zeven jaar tijd krijgen de Nederlanders zo voor 8 procent besparingen in verhouding tot hun BNP door de strot geramd. Weldenkende economen - zoals de Leuvense prof Paul De Grauwe of de Amerikaanse hoogleraren Larry Summers en Paul Krugman - blijven er onvermoeibaar op wijzen dat een dergelijk besparingsbeleid nefast is voor het herstel van de Europese economie.

Let op: dit is geen pleidooi voor een economie op de poef. Op lange termijn moeten de Europese lidstaten werk maken van hun overheidsschulden, want deze schulden zuigen zuurstof uit de economie doordat ze de rentevoeten hoog houden en de inflatie dreigen te verhogen.

Op dit ogenblik zit de rente - zeker in Duitsland, Nederland of België - op een historisch dieptepunt en is het gevaar op inflatie bijzonder klein. Integendeel: het driftige besparingsbeleid drukt zó op de vraag van verbruikers en bedrijven dat er geen opwaartse druk op de prijzen is waar te nemen.

Het Europese Diktat om te besparen terwijl de economie op apegapen ligt, roept herinneringen op aan de middeleeuwse kwakzalvers die bloedarmoede bestreden door de patiënt nog meer bloed af te tappen. Met andere woorden: een heilloze en levensgevaarlijke therapie.

Roger Huisman