Integratie en democratie

In 1962 ben ik in Algiers getrouwd met een Algerijn. Mijn man liet mij de keuze van geloof, en ik ben katholiek gebleven. Onze vier kinderen werden opgevoed met waarden en normen. Toen ze volwassen waren, kozen ze zelf hun geloof en hun huwelijkspartners. Mijn zeven kleinkinderen zijn allen katholiek gedoopt. Dus mijn man was geïntegreerd en democratisch.

Weduwe Selmi-Smits - 2000 Berchem

Maar toen hij overleed, kregen mijn kinderen kritiek van andere Marokkanen op het feit dat hij hier begraven ligt, tussen de gewone medeburgers. Hij moest in "heilige grond" begraven worden. Wel, voor mij is het overal heilige grond. We waren ten slotte 35 jaar getrouwd en ik wilde hem dicht bij mij. Is dat een schande, misschien?

De Islam is niet gelijk voor man en vrouw. Een vrouw moet de ogen neerslaan als ze tegen een man spreekt. Vrouwen, kinderen en grote meisjes moeten apart eten. Als er te erven valt, is het deel van de vrouw veel kleiner. Islamitische vrouwen mogen ook geen mannen van onze cultuur huwen. En als vrouwen van hier met moslimmannen trouwen, moeten ze zich eerst bekeren tot de Islam. Dat is toch niet democratisch?

Wat de hoofddoek betreft: die is niét verplicht. Ik heb nog twee schoonzussen in Algiers, en die hebben er nog nooit een gedragen. Dat neemt niet weg dat er ook moslims zijn die zich geïntegreerd hebben, zoals mijn man dat gedaan heeft. Maar in de Islam zitten er hoe dan ook nog te veel onrechtvaardigheden tegenover de vrouw.

P.S.: Mijn kinderen hebben Arabische namen, omdat ik die mooi vond. Toch hebben zij hebben nooit last gehad met het vinden van werk!