Autisme

Ach, mijn verontwaardiging stijgt naar ongekende hoogten.

Gwen Van Mechelen - Grobbendonk

Waarom?

Bekijk de wereld ff.

Aardbevingen in Turkije, en de hele wereld, Belgische regering incluis, helpt direct.

Tsunami 12-12, en weeral, de wereld staat te springen om te helpen.

Ettelijke miljoenen euro' s worden gedoneerd, weggegeven, schulden worden weggewuifd.

Iedereen is er het hart van in.

Als je TV of radio opzet, krijg je te maken met speciale shows, inzamelacties zoals "Kom op tegen kanker", "Levenslijn". Wat hebben al deze feiten gemeen? Het zijn rampen of ziektes die regelmatige aandacht krijgen van de media, vanwege het sensatiegehalte, de ongeneeslijkheid, enz...

Op zich heb ik geen probleem met al deze initiatieven.

Wat me dan wel stoort is een uitzending van telefacts over de ziekte "Autisme", en de melding dat een verbetering in de hulpverlening voor deze ziekte slechts wordt verwacht binnen ENKELE JAREN. Ik kan me wel inbeelden dat voor andere, even onbekende ziektes, hetzelfde geldt.

Mag ik daarom aan de heren en dames programmamakers, de B.V's met uitzondering van enkelen, de tv-zenders, de radiostations, de volgende vragen stellen:

Waarom bent u zo snel met u in te zetten voor deze sensationele zaken?

Waarom steunt U geen minder sensationele zaken zoals autisme? Is dat omdat mensen met autisme niet zo direct opvallen?

Ieder jaar wordt er wel iets ineen gestoken voor kankeronderzoek, is het niet eens tijd om andere behoeftigen te helpen?

Aan de regering vraag ik graag het volgende:

Waarom wordt bij een ramp als de aardbeving in Turkije of Tsunami 12-12 DIRECT geld vrijgemaakt, worden er ONMIDDELIJK hulpgoederen & -verleners op pad gestuurd, en moeten mensen zoals autisten jaren wachten op een verbetering van de hulpverlening?

Ik weet het, ik kom nu over bij mensen die het autisme niet kennen als een harteloos mens, misschien voor sommigen zelfs de naam "mens" onwaardig.

Maar begrijp waar ik vandaan kom. Ik heb 2 kinderen, waarvan de oudste autistisch is. Probeer je in te beelden met iemand samen te leven die in zijn eigen wereld leeft en weinig van "onze" wereld begrijpt. Iemand die ongeacht of je hem nu beloont of straft, antwoord met woede-uitbarstingen of huilbuien.

Iemand die, als hij iets slechts ervaart (vallen, zich stoten, hoofdpijn, buikpijn) daarvan zijn jongere broer de schuld geeft, en hem dan ook wil straffen (lichamelijk).

Iemand die speciale medicatie nodig heeft, 3 maal per dag.

Iemand die niet weet wat pijn is. Als hij zegt dat hij pijn heeft, is het dan zo? Of is het aangeleerd gedrag? Is hij ziek? Verkoopt hij komedie?

Iemand die naar een speciale school moet (of op zijn minst een speciale auti-klas), waarvan er in België al te weinig zijn (Lees: te weinig subsidies). Er zijn wachtlijsten van +2 jaar. Thuisbegeleiding? dezelfde wachtlijsten vanwege dezelfde redenen.

Maandelijks bezoeken aan psychiaters.

Onbegrip van andere mensen als ze zien hoe we reageren tegenover hem. "Die zijn precies tegen hun hond bezig" of "hou uwe kleine is in bedwang" of "amai, als dat mijne kleine zou zijn" of naar mijn mening de beste "wat voor ouders zijn jullie".

Ze weten echter niet dat onze manier de beste manier is om met onze jongen om te gaan.

En zo zijn er duizenden gezinnen zoals de onze.

Een ziekte waarvoor geen remedie is.

Een ziekte met zoveel facetten dat geen enkele autist is zoals een andere.

Waarom kijken jullie nooit eens naast jullie deur, ipv naar de andere kant van de wereld?

Doen jullie al die initiatieven enkel voor de waardering die jullie hiervoor krijgen van de buitenwereld, iets dat niet te krijgen is voor een zaak als autisme?

Waarom ik deze brief schrijf? Hoop op verbetering? Laat me niet lachen, een mens blijft een mens, sensatiebelust en cijfergericht tot op het bot. Ik wil enkel mijn grieven kwijt.