Bezoekrecht

Als ik lees: 'De wanhoopsdaad was voor de moeder wellicht het laatste middel om de naleving van het bezoekrecht te omzeilen', stel ik me vragen bij de onpartijdigheid van de berichtgeving. Het lijkt wel of de vrouw die in haar radeloosheid het kind en daarna zichzelf doodde, die man een hak wou zetten met hem het kind voorgoed te ontnemen. Er wordt blijkbaar gemakkelijk voorbijgegaan aan het feit dat zij haar eigen leven opoffert, liever dan haar kind bloot te stellen aan het gevaar van misbruik door de vader. Zij zal er toch wel erg van overtuigd zijn geweest, dat de vader tot incest in staat was. Het is misschien niet bewezen, maar voor de moeder stond het vast. Is dit dan het laatste redmiddel: moeder en kind dood? Kon de rechter niet eerder tot bescherming van beiden overgaan, door de man het bezoekrecht te weigeren, of het slechts onder streng toezicht toe te laten?

V. Kuyken - Hasselt

Staat een moeder met andere woorden nog altijd machteloos voor de verscheurende keuze: ofwel het kind meegeven met een man die volgens haar het kind ernstig beschadigt of zelfmoord en 'moord' plegen? Het is een schande dat die moeder blijkbaar niet ernstig wordt genomen in haar radeloosheid. Dat 'de wet' moet gerespecteerd ten koste van mensenlevens blijkbaar.

Als een moeder zo tot het uiterste moet gaan om haar kind te beschermen, ligt de verantwoordelijkheid voor de gevolgen dan niet bij de instanties die hadden moeten zorgen voor een bezoek onder toezicht, zodat de moeder haar kind met een gerust gemoed kon meegeven? Desnoods zo lang tot het kind zelf in staat was om te begrijpen wat er gebeurde en de nodige beslissingen zelf te nemen.

Moet er blindelings gevolg worden gegeven aan de eis van de vader, tegen alle betwistingen in? Als de moeder het kind niet kan beschermen, wie dan wel?

Deze moeder heeft haar kind beschermd, ten koste van haar eigen leven. Moet er niet dringend meer aandacht worden gegeven aan deze schrijnende toestanden?