Democratie

Vaak heb ik mij afgevraagd of wij, Vlamingen, de democratie wel verdienen. Een grote meerderheid van ons helpt politici, partijen en regeerders aan de macht die de Belgische staat als hun eigendom beschouwen en Vlaanderen als “quantité negligeable”. We stellen maar één voorwaarde: dat ze ervoor zorgen dat Luilekkerland onze tijd zal duren, liefst in een nog verbeterde versie ( minder werk voor meer loon), zelfs als de komende generaties onze schulden moeten aflossen.

Hubert Spons - Tongeren

Over het democratisch gehalte van ons regime maken we ons geen zorgen. We zijn al tevreden als het de rituele handelingen uitvoert die bij een democratie horen: verkiezingen houden, met partijen, kandidaten, stembiljetten, tellingen en uitslagen. Dat die rituele handelingen soms voorafgegaan of gevolgd worden door rituele slachtingen, zal ons weekeinde op de snelwegen niet bederven. Dat een partij met onwelgevallige standpunten wordt veroordeeld op grond van op maat gesneden wetten en na geknoei met de rechterlijke procedures; dat ze van deelname aan het bestuur wordt uitgesloten; dat haar vrijheid van meningsuiting tot onder het levensminimum wordt teruggebracht, onder andere door haar de toegang tot de openbare media te bemoeilijken; dat dus het stemrecht van haar kiezers strikt genomen wordt tenietgedaan, wie maalt erom? Dat de Waalse kiezers minder stemmen nodig hebben om een federale vertegenwoordiger te verkiezen dan de Vlaamse, dat de Walen en verwaalsten uit Vlaams-Brabant het voorrecht hebben op Brusselse lijsten voor heren van hun stand te stemmen, we vergeven het onze meesters uit België allemaal in naam van de breeddenkendheid en de tolerantie.

Vanmorgen vernam ik dat een Vlaamse burger, uit Limburg nog wel, een streek die niet verbaast door haar non-conformisme, in 2004 geweigerd had een kiesbureau voor te zitten omdat die verkiezingen volgens hem ongrondwettelijk waren, vermits het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde niet was gesplitst. Mijn eerste reacties waren verbazing en opluchting: dat soort onverschrokken mensen bestaat dus nog in Vlaanderen? Daarna euforie: de correctionele rechtbank van Hasselt had de man vrijgesproken, ze had zijn motieven erkend als gewetensbezwaren, ze had de grondwet boven de machinaties van de machthebbers gesteld! Er zijn dus nog rechters in Vlaanderen die niet door het belgicisme zijn aangetast en zich niet door het regime laten onder druk zetten of omkopen?

Ik maak mij toch geen illusies? Er is nog hoop?