Vuurwapenbezit

De organisatie Amnesty International werpt zich in de strijd om het vuurwapenbezit drastisch aan banden te leggen en dit in het kader van de "Internationale Vrouwendag". Om haar aanklacht kracht bij te zetten, verwijst de organisatie bij monde van haar Belgische vertegenwoordigers naar het geweld op vrouwen in, .... Zuid Afrika. Een land waar er zich een algemeen geweldsprobleem stelt. Johannesburg is zo wat de meest criminele stad ter wereld. Het aantal moorden en verkrachtingen is er onvergelijkbaar hoog. Men kan evengoed voor vuurwapengeweld en geweld op vrouwen verwijzen naar landen in staat van oorlog. En als men volledig correct wil zijn, moet men ook de moed hebben om te durven verwijzen naar Zwitserland waar er +/- 600.000 volautomatische vuurwapens in handen van burgers zijn en waar quasi geen enkel incident op jaarbasis wordt gerapporteerd. Om maar te zeggen dat het intellectueel niet correct is om landen op het gebied van geweld en criminaliteit zomaar ongenuanceerd te gaan vergelijken en dit om zichzelf van argumenten te voorzien in een binnenlands politiek debat.

Peter Vandenbussche - Boortmeerbeek

Dat er ook familiaal geweld in België voorkomt, mag dan wel zo zijn, maar dat plots het legale vuurwapenbezit daarom ter discussie moet worden gesteld, is een heel andere vraag. Als al zou blijken dat in (in Frankrijk weliswaar) 1/3 van de gevallen van zwaar huishoudelijk geweld tegen vrouwen vuurwapens worden gebruikt, wat doet men dan met die 2/3 andere gevallen waar andere fatale voorwerpen werden gebruikt? En in hoeveel van die gevallen worden er ook effectief legale vuurwapens gebruikt? Want dat laatste is de hamvraag, de kern van het debat rond een verstrenging van de wapenwet. Wie over een illegaal vuurwapen beschikt, zal door een loutere verstrenging van de wapenwet niet gehinderd worden om dat wapen te gebruiken in geval van eventueel huishoudelijk geweld.

"Jaarlijks 100 doden door vuurwapens in België

In ons land worden elk jaar zo'n honderd mensen gedood door ,,lichte vuurwapens''. Ruim eenderde van hen zijn vrouwen. Dat leren cijfers van het Nationaal Instituut van de Statistiek voor het jaar 1997, het meest recente waarvan cijfers voorhanden zijn.

Dat jaar werden 24 vrouwen vermoord met lichte vuurwapens, twee stierven door een ongeluk met een wapen. 54 mannen werden vermoord, 19 werden slachtoffer van schietongelukken.", schrijft het Nieuwsblad op 8 maart.

Wie had gedacht dat de cijfers enige nuance bevatten over het al dan niet legale karakter van de gebruikte vuurwapens, is er aan voor de moeite. Neen, alles wordt op een hoopje gegooid, los van de context waarin de feiten gebeurden (crimineel, familiaal, andere, ..). Het simplistische plaatje moet immers kloppen.

Als het dan al zo is, dat - volgens Amnesty International toch - in Australië het aantal doodgeschoten vrouwen is verminderd sinds de invoering van een strenge wapenwet, hoe komt het dan dat het aantal moorden tout court stabiel blijft (cijfers van het Australian Institute of Criminology)? Hoe komt het dat Amnesty niet verwijst naar de alles behalve benijdenswaardige positie waarin het Verenigd Koninkrijk verkeert na de invoering van een zeer strenge wapenwet? In het VK is de "guncrime" in 2003 immers met 35% gestegen (BBC News zondag 12 january 2003) en de respectabele Sunday Times op 16 januari van dit jaar bericht dat "Gun crime has more than doubled since 1997", het jaar waarin een zeer strenge wapenwet werd afgekondigd. Amnesty zegt in Metro van dinsdag 8 maart: "als regeringen strengere wapenwetten goedkeuren heeft dat onmiddellijk effect". Volledig akkoord, een omgekeerd effect van het te bereiken doel weliswaar.

Illegaal vuurwapenbezit en criminaliteit kan men vandaag perfect bestrijden door de eenvoudige toepassing van de bestaande wetten (strafwetten en wapenwet). Het volstaat een consequent politieel en justitieel beleid te voeren. Als men illegale vuurwapens wil laten inleveren, dan volstaat het gewoon een tijdelijke amnestiemaatregel te voorzien. Daarvoor hoeft de wapenwet zelf niet te worden aangepast. De aanpassing van de bestaande Belgische vuurwapenwetgeving die al heel wat strenger is dan de wetten in de landen waaraan men graag refereert, zal daarentegen aan criminaliteit en familiaal geweld niets veranderen. Integendeel, criminelen zullen zich oppermachtig voelen, wanneer ze vernemen dat de gewone burger ontwapend is.

Het moge nu al wel duidelijk zijn dat de politici die zich als bloeddorstige wolven op deze al te gemakkelijke prooi (de legale vuurwapenbezitters) zullen werpen, vooral niet de juiste en relevante vragen zullen stellen. Zij zullen zich gemakshalve laten meedrijven op de golven van de emo-politiek. Wie participeert aan het politieke opbod van voorstellen tot verstrenging van de huidige wapenwet, doet aan zielige "feel-good" politiek. Een paar zorgvuldig geselecteerde slachtoffers van vuurwapengeweld zullen een emotionele getuigenis brengen en niemand zal het lef hebben om het debat naar de oorzaken van dat leed te vragen. Neen, het debat zal volledig worden verengd tot het middel dat toevallig werd gebruikt. Men kan evengoed moeders van doodgereden kinderen uitnodigen om een standpunt in te nemen tegen de fabrikanten van auto' s, of messen, of andere mogelijks fatale voorwerpen.

Hallo, waarmee zijn we eigenlijk bezig?