Flahaut

Een "rode" als minister van landsverdediging is vergelijkbaar met een logebroeder als paus; het kan gewoon niet functioneren.

Charles van heester - Antwerpen

Dat FLAHAUT al lang niet meer door mensen in als buiten het leger als ernstig werd genomen is een publiek geheim. Aanstellen van figuren van dit niveau zijn inherent verbonden aan de dominantie van de PS in wallonië en Di Rupo moet ook roeien met de riemen die hij heeft waaronder een aantal "minder begaafden" om beleefd te blijven. Vlaanderen "geniet" overigens ook al decennia-lang van rampen als Anciaux en Mieke. Best is het als "politiek collateral damage" te aanvaarden.

Dat FLAHAUT echter al een en ander mispeuterd heeft dat de spuigaten uitloopt (dit zowal voor burgers als militairen) zoals in het vervallen brandwondencentrum van Neder-over-Heembeek (eens een nationale trots), met de behandeling van dossiers van para's en nu weer met St Niklaas te spelen om (nog meer ?) stemmen binnen te halen gaat te ver.

Dat de man wellicht nooit para is geweest bewijst zijn bourgondisch voorkomen : een ideale, uitnodigende chef-kok lijkt wel. Para's sturen naar "peace-keeping" missies waar om te beginnen geen "vrede" heerst maar er bovendien de politieke UNO-maskerade dient instandgehouden en dan verschieten dat zij bij gebrek aan interventies waarvoor zij zijn opgeleid zij zich niet ontpoppen tot lachwekkende sociale werkers is schandelijk. Stuur para's naar oorlogstonelen en nergens anders. Kindjes boven een vuur houden kan nooit maar "even de bloemetjes buiten zetten" om de verveling van een kinderjuf-bestaan te doorbreken ligt bij diegenen die de verkeerde beslissingen namen : de legerleiding (generale staf) maar vooral "notre cher ministre de la défense nationale".

Nu de klap op de vuurpijl : wie als militair gestraft wordt gaat naar Brussel of naar de lokale bezoekplaatsen en "de minister" zal de militaire leiding even (verder) in zijn blootje zetten.

Niet alle blauwe en gele titularissen waren opgewassen voor de onsympathieke functie op landsverdediging want als er al eens positief nieuws was (aankopen) dan werden de dossiers behandeld door de "grote figuren" in de regering gezien hun economische compensaties (meestal "partijbelangen"). Denk aan Agusta.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat bij de PS de meeste partijgenoten vriendeljk bedankt hebben na het einde van de vorige legislatuur en dus moest onze joviale waal er nog maar eens vier jaartjes bijdoen.

Met alle (voorlopige) gevolgen vandien zoals doorlopend blijkt.