Eeuweling Victoire Kempeneers vertelt honderduit

Print

Eeuweling Victoire Kempeneers vertelt honderduit

Nieuwerkerken -

In mijn zoektocht naar bijzondere verhalen, kom ik terecht in Huize Sint-Jozef, bij onze 100-jarige dorpsgenote Victoire Kempeneers of beter bekend als 'Victoire van Bertha van Lewees' of 'Victoire van Jef van Poos'.

In het verzorgingstehuis moet ik niet lang zoeken naar de juiste kamer, iedereen weet haar blindelings wonen en daarenboven is de deur van haar optrekje wondermooi versierd.


Als ik binnenstap, vind ik daar die vrouw zoals ik ze me nog levendig herinner van vroeger: kranig en goedlachs. Haar zoon Victor is juist op bezoek en ze genieten samen van een tasje koffie met een koekje. Ze ziet me en ik zie haar heel diep nadenken, maar in een mum van tijd weet ze weer wie ik ben en krijg ik een dikke knuffel.

Het interieur van haar kamer verraadt dat er de voorbije dagen grote festiviteiten geweest zijn.
Bloemen staan overal en aan de muur prijken tientallen kaartjes met felicitaties. Mooi om te zien. Maar als ik de foto die boven haar bed hangt bekijk, zegt ze trots: dat zijn mijn 5 achterkleinkinderen. Ze noemt ze elk bij naam en legt me piekfijn uit van wie ze zoon of dochter zijn.

Ik moet naast haar plaatsnemen en er ontspint zich een fijn gesprek. Als ik haar vraag naar haar bezigheden somt ze zonder aarzelen op: "Lezen, lezen en nog eens lezen. En wandelen ook, eigenlijk zou ik moeten zeggen 'rolstoelen' want stappen gaat niet meer zo goed. Ik vind wel altijd een slachtoffer dat met mij rondrijdt. Mijn nichtje Yolande is heel dikwijls mijn toeverlaat en meestal eindigen we dan hier of daar met een lekker kriekje. Zalig!

De herinnering aan haar vroegere reizen doen haar ogen fonkelen. “Ik reis nu nog hoor, maar niet meer zo ver en niet langer dan 4 dagen.” Kaarten, haar wekelijkse hobby uit vervlogen tijden, doet ze niet meer. “Geen kandidaten meer!” zegt ze met spijt in het hart.

Victoire is dankbaar dat ze al die dingen heeft kunnen doen en nu nog kan doen. Daar geniet ze ten volle van. “Je moet wel weten,” merkt ze op, “gemakkelijk was mijn leven tijdens de oorlog en vlak daarna niet hoor. Er was veel armoede. Mensen zeggen ‘die goede oude tijd’, maar of die zo goed was betwijfel ik toch hoor. Ik was een boerendochter en dat kwam toen wel goed van pas. Ik vette varkens, kippen, konijnen en had ‘ene hof’ om u tegen te zeggen!
Toen ik later alleen op de ‘Boulevaar ‘woonde, heb ik nog lange tijd mijne hof gedaan, soms tot ergernis van mijn kinderen. Ik heb het geluk gehad dat ik altijd goed gezond mocht blijven. Tot mijn 97 jaar kon ik in mijn huisje met de nodige hulp, goed mijn plan trekken. Daarna werd het moeilijker en ben ik dan maar naar hier verhuisd.

En hier is het goed hoor! Veel dorpsgenoten hebben hier een tweede thuis gevonden en zijn ook op een gezegende leeftijd gekomen. Eentje steekt er toch bovenuit: Julia Bosmans, die wordt in april 103. Is dat niet niks! Of ik dat ga kunnen, betwijfel ik!” (Ze grinnikt.)
Victoire zo bezig te horen, geeft me het gevoel dat ze zich bijlange geen 100 jaar voelt. Ze oogt nog goed, ze heeft over alles en nog wat een uitgesproken mening, ze houdt van een goede babbel, een goei mop, maar ze is vooral dankbaar voor alles en iedereen.
Op bezoek bij Victoirke vliegt de tijd. Toch wil ik nog even weten wat haar groot geheim is om altijd zo positief in het leven te staan, zelfs na 100 jaar.
“Metske,” antwoordt ze, “ge moet goed onthouden dat iedere minuut die ge niet lacht, een verkorting aan je leven is!”
Met deze levenswijsheid en met de belofte van niet meer zo lang te wachten voor een bezoekje, neem ik afscheid van deze kranige dame .

Bedankt Victoire voor de ongedwongen babbel en de gezelligheid!

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio