In eigen voet

Print
In eigen voet

In eigen voet

Meer dan drie maanden na de aankondiging van de sluiting van Ford Genk ligt de fabriek nog altijd stil. Dinsdag leek de productie nochtans te kunnen hervatten en dus ook de onderhandelingen over een sociaal plan. Niet dus, dinsdagavond viel de band stil. De impasse is daardoor compleet. De verdeeldheid tussen de werknemers is dieper dan ooit. De ene wil gaan werken want de facturen moeten betaald, de andere wil wel werken maar niet te hard, sommigen willen gaan werken maar pas als het sociaal akkoord rond is, nog een ander wil gewoon zijn loon tot het jaar 2020.
Op die manier zal er op Ford Genk nooit nog normaal geproduceerd worden, maar misschien is dat wel de bedoeling. Ondertussen raakt het geduld van Ford wel stilaan op. De internationale directie wil wel onderhandelen over een sociaal plan, maar alleen als er ook auto’s worden geproduceerd. Als de redelijkheid (bij sommigen) niet snel terugkeert, dan riskeren de werknemers van Ford met lege handen achter te blijven. De Ford-top heeft nu al de indruk dat ze op alles toegeven zonder iets in ruil te krijgen. Hoe ver moeten we gaan vooraleer Ford onmiddellijk zijn boeltje pakt? Wanneer zegt Ford: nu is het gedaan. Door hun houding schieten de arbeiders in hun eigen voet.

In dit klimaat is onderhandelen hoe dan ook onmogelijk. Het wantrouwen ten opzichte van de vakbonden is immers compleet. Elk voorstel zal worden afgeschoten. Geen enkel sociaal plan zal ooit voldoende zijn. Ook al bereiken de vakbonden een akkoord dat dat van Opel Antwerpen ver overstijgt. Onvoldoende. Vakbondsmensen die oproepen tot redelijkheid worden bedreigd.

De vakbonden hebbende voorbije weken niet alles even slim aangepakt. He referendum was geen slimme zet. In de weken na de aankondiging hebben de vakbonden ook een vacuüm gelaten dat is ingevuld door mensen met twijfelachtige bedoelingen. Professionele actievoerders die veelal niets met Limburg te maken hebben, mensen die tot drie maanden geleden Ford niet wisten liggen en het zonder hun gps ook nooit zouden gevonden hebben. De ene wil het kapitalisme vervangen door een proletarisch paradijs naar Noord-Koreaans voorbeeld, de ander wil Ford Genk omvormen tot een coöperatieve waar gelukkige maar onderbetaalde arbeiders elektrische Trabantjes produceren. Sommigen hebben misschien zelfs eerbare bedoelingen maar ze hebben één ding gemeen: zij dansen op het graf van de Ford-arbeider.

Enkele weken geleden riepen wij de vakbonden op om de touwtjes weer stevig in handen te nemen. Wij doen dat nu opnieuw. Hopelijk is het niet te laat.

Guido Cloostermans