Van epo tot epos?

Print
Van epo tot epos?

Van epo tot epos?

Lance Armstrong heeft eindelijk toegegeven dat hij doping heeft gebruikt. Het woordje eindelijk hadden we ook in hoofdletters kunnen schrijven. Dat de 41-jarige Amerikaanse ex-renner verboden middelen heeft geslikt tijdens zijn wielerloopbaan, daar was iedereen al van overtuigd. Armstrong leefde sinds 1999 met een leugen zo groot als de staat Texas.
Vrijdagochtend biechtte hij op. Niet vroom geknield achter een roostertje om het gelaat onherkenbaar te maken, maar vol in de spotlights tijdens een gesprek dat dagen op voorhand werd aangekondigd als Het Interview Van De Eeuw. De biecht werd niet afgenomen door een onbekend pastoortje, maar door Oprah. Haar achternaam hoeven we niet eens te vermelden. De koningin van de emo aan tafel met de koning van de epo.

Natuurlijk was de dialoog, die niet live werd uitgezonden, tot op de letter in een onwrikbaar scenario gegoten. Armstrongs legertje advocaten keek en luisterde mee, opmerkzaam als een bodyguard die een dodelijke kogel moet opvangen. En toch: de start van het interview was explosief. Na vijf ja/nee-vragen had Armstrong verklapt dat hij epo geslikt had, bloeddoping had ondergaan, zijn testosteronspiegel verhoogd was geweest en in al zijn zeven Tour de France-zeges verboden middelen had gebruikt.

Maar verder ging hij niet. Zo ontkende Armstrong staalhard dat hij bij zijn comeback in 2009 nog verboden substanties had gesoupeerd. Niet toevallig, de verjaringstermijn bedraagt acht jaar. De naam van Johan Bruyneel, Armstrongs ploegleider toen die zeven keer Parijs haalde in de gele trui, werd niet eens één keer vernoemd.

Als Lance Armstrong echt een grote meneer is, gaat hij bij het Amerikaanse antidopingagentschap USADA over tot een volledige bekentenis, waar hij man en paard noemt. In een verhoorkamer met een opnamebandje, niet bij Oprah in de fauteuil. Alleen op die manier bewijst hij de wielersport een dienst. Nu bekende Armstrong wel maar trok hij meteen de handrem op. Een gecontroleerde biecht uit eigenbelang.

In de VS kom je daar al een heel eind mee. Kruip er door het stof - “Ik was een bullebak” - en het woord epo wordt snel verward met epos. Armstrong als hoofdrolspeler in zijn eigen heldendicht: Lance ende Elegast. Is het hem daar om te doen? Een bestseller in het boekenrek? Een blockbuster op het witte doek? We hopen alleen dat hij er niet mee wegkomt. Een man die de hele wereld dertien jaar lang beliegt, bedriegt en er nog stinkend rijk van wordt ook, verdient een gepaste straf. We zijn benieuwd of die er ook daadwerkelijk komt.

Kristof Liberloo