Leven met beperkingen

Print

In deze tijd, waar veel wordt verwacht en gevraagd, is leven met beperkingen zeker een hele opgave, wat de beperking zelf ook is. Toch heeft dit voor mezelf vaak een omgekeerd effect. Net deze mensen openen dikwijls mijn ogen nog meer. Dan zie ik bv.

een collega, die met stralend gezicht de trap opklimt met de kruk in de hand, tree per tree tot op de 2de verdieping. Altijd even welgezind. Dat raakt me. Denk ik verder aan een kennis, levend met de Parkinsonziekte, die onvermoeid haar winkel laat floreren! Daar doe ik oprecht mijn hoed voor af. Of dat artikel in Kerk & Leven van die priester, die doorzet om toch maar de jongeren uit een nabij gelegen MPI de Eucharistie te laten meevieren als acoliet. Zo’n voorbeelden inspireren. Het zijn de witte raven, die de hoop levend maken, die niet achterom kijken. Blijven wij mensen met beperkingen a.u.b. benaderen als iedere doodgewone andere mens. Letten we er misschien eerder op welke grote meesters in mens-zijn ze uitstralen!