Den Hugo

In het editoriaal, "Het einde", (HBvL 28.01.5), maakt Eric Donckier een aantal beschouwingen rond het verwijderen van meester, Hugo Coveliers, uit de VLD.

Michel Cremers - Zonhoven

Graag wil ik een aantal beschouwingen van de journalist weerleggen.

" Zo vond Coveliers de VLD te links en was hij een uitgesproken voorstander van samenwerking met het Vlaams Belang, zeker in de stad Antwerpen.",aldus Donckier.

Ik denk dat Coveliers niet alleen staat met deze mening. Ook De Decker denkt er net hetzelfde over en 38% van de VLD-leden ook.

" Maar in feite heeft Coveliers weinig of geen recht van spreken. De man is, net zoals Ward Beysen dat ook al was, een electoraal lichtgewicht.", aldus de journalist.

Was dan zijn bekwaamheid als parlementair geen grote verdienste ? Me dunkt in zonderheid voor de bevolking die soms de abomenabele wetgeving van sommige verraders politici moet ondergaan. Kunnen alleen maar electorale zwaargewichten zeggenschap krijgen in een politieke partij. Waarom heeft men dan ooit de 'coöptatie' van senatoren bedacht. Daar was het 'aanvankelijk' de politiek toch te doen, om zich met bekwame mensen te omringen. Dat waren toch ook geen electorale zwaargewichten. Maar het is bedroevend vast te stellen dat de politiek vandaag verworden is" En ook in eigen rang kreeg hij onlangs bij de vernieuwing van het VLD-bestuur maar heel weinig stemmen.", aldus de krant.

Dat kan ik niet tegenspreken. Maar het waren er alleszins genoeg om ze te misbruiken en alzo De Decker een tweede stemronde te onthouden. 'Bart de volgzame', kreeg na zeer, zeer lang tellen, nipt 50,46 % van de stemmen 'toebedeeld'.

" Ook in partijen moet discussie mogelijk zijn. Maar na de besluitvorming moet in principe iedereen zich aansluiten."

Met deze stelling ben ik het hoegenaamd niet eens.

Zich bij de besluitvorming aansluiten, betekent dan het verkrachten van eigen gedachten. Dat is juist wat ze bedoelen met 'partijtucht'.

Wie ervaring heeft in bestuursorganen, zoals ziekenfondsen, syndicaten, politieke partijen etc. weet dat wanneer men de zaken te ernstig neemt en daardoor gerichte en vooral 'vervelende' vragen durft te stellen, buiten wordt gekeken.

De 'ja-knikkerij' is een veel beoefende politieke sport.

Ik vrees dat heel wat lezers bij deze alinea wellicht eens zullen 'monkelen'.

Nochtans moesten wij vroeger leerlingen opvoeden tot 'kritische' burgers. Maar ook als leerkracht was je een ambetanterik, een stielbederver, als je een kritische opmerking durfde te maken over bepaalde (wan)toestanden.

Want zeg nu zelf het vertoon dat de VLD-top ten toon spreidde over het migrantenstemrecht en dat de oorzaak werd van de VLD-malaise, was alles behalve verheffend. Toen hadden anderen de 'Zwarte Piet' moeten gekregen hebben.

Aangeboden door onze partners