Stoute banken

Print
Stoute banken

Stoute banken

Een groep experten heeft gisteren haar lang verwacht advies over de hervorming van de Europese bankensector afgeleverd bij de Europese Commissie. Meer in het bijzonder stellen de experten voor dat banken verplicht zouden worden om bepaalde risico-activiteiten af te zonderen in een aparte juridische entiteit. De verplichting zou gelden vanaf het ogenblik dat de risico-activiteiten hoger liggen dan 15 tot 25 procent van de activa of de 100 miljard euro overstijgen.
Goed om weten hierbij, is dat de afsplitsing binnen de bank zelf kan gebeuren. Dat is niet onbelangrijk, het betekent dat banken kunnen blijven investeren in de economie en zich niet hoeven te beperken tot het beheren van spaargelden en bouwleningen.

Het is nu aan de Europese Commissie om het advies om te zetten in richtlijnen. Volgens premier Elio Di Rupo ligt het voorstel van de Europese experten alvast in de lijn van wat hierover in het regeerakkoord wordt voorgesteld. Het lijkt ons dan ook logisch dat de federale regering, zoals overigens minister van Financiën Steven Vanackere voorstelt, geen eigen regeling meer uitwerkt maar zich aansluit bij de Europese regelgeving.

Door een onderscheid te maken tussen enerzijds de deposito-activiteiten van een bank en de meer risicovolle activiteiten, willen de overheden meer zicht krijgen op die risicovolle activiteiten waardoor ze ook beter controleerbaar worden. Na alles wat de voorbije jaren is misgelopen in de bankensector, lijkt ons dat een meer dan goede zaak. Wanneer banken in de problemen komen, moeten de overheden ze immers redden. Uiteraard met belastinggeld. De bankiers de winsten wanneer het goed gaat en wij de verliezen wanneer het misloopt, dat kan niet.

Maar denken dat hiermee de problemen allemaal zijn opgelost, dat ook niet. Het grote gevaar schuilt in het schaduwbankieren. Dat is een complex geheel van financiële activiteiten buiten de reguliere banksector. Het is juist dat schaduwbankieren dat in belangrijke mate heeft bijgedragen tot de bankencrisis.

Wanneer we dit weten, dan weten we ook dat de voorgestelde regeling eerder symbolisch van aard is – de stoute banken moeten op de vingers getikt worden – en in feite enkel op de grote spelers van toepassing is. Die zijn er niet meer in België. Trouwens, de problemen met de Belgische banken waren niet zozeer het gevolg van risicovol bankieren dan wel van niet goed onderbouwde buitenlandse avonturen van Dexia in Frankrijk en de VS, van Fortis in Nederland en van KBC in Oost-Europa en Ierland.

Eric Donckier