Mozaïek

Print

Hij heeft een mozaïek gemaakt van de scherven van mijn hart. Een mooie mozaïek, in glanzend

goud en kleuren.
Dé Moeder naar Haar Kind … met haar kind in de armen.
Wat vind ik dat zo adembenemend, zo innig mooi, té mooi om over te spreken.
‘k Bleef zo dikwijls rijkhalzend kijken naar het spelend licht in Haar ogen, in elke kleur,
in elke splinter van dit mozaïek.
Ben ik dat, mijn God…? Zeg het me niet… maar ben ik dat, die zo gedragen wordt, stil en behoedzaam?
‘k Weet wat je zeggen zal. Knik maar, dat is voldoende.
Want méér van al dit goede zouden de pijnen van mijn hart niet kunnen verdragen.
Dank, dat ik je dit zeggen mocht.