GSM volgt uw kind

Nadat de politiek een paar jaar geleden op de proppen kwam met hun ‘onveiligheidsgevoel’ en daar hun electoraal voordeel uit haalden, buiten nu ook de commerciële firma’s het gevoel voor nood aan veiligheid financieel uit. En, bij deze laat men volgens mij de menselijke nieuwsgierigheid een zeer ongezonde weg inslaan, de privacy wordt met de voeten getreden. De verkoopsargumenten lijken zo logisch en vanzelfsprekend dat we er met de ogen open in trappen. Deze nieuwe service vind ik volksverlakkerij ten top gedreven.

Annick De Paepe - Genk

Het goedkope argument dat de helft van de gesprekken begint met ‘waar zit je ergens?’, waarop je als bellende mens toch instemmend moet knikken, houdt echt geen steek.

Evenveel gesprekken beginnen met : ‘Stoor ik u?’ of ‘wat ben je aan het doen?’. Ik heb al schrik voor de service die de telecomwereld ons gaat aanbieden als oplossing voor dit ‘probleem’. Ingeval, mij gelieve te honoreren voor deze tip.

En dat ‘vrij precies bepalen waar de persoon zich bevindt’ geldt volgens mij alleen in de Sahara, zeker als je het over ‘tientallen meters’ hebt in ons druk bevolkt landje. Ik zie de huiselijke taferelen al voor mij als vrouwlief de locatie heeft kunnen bepalen van manlief in bijvoorbeeld Brussel waar je op 100 m² een café , een krantenwinkel en een hoerenkot vindt.

En je lief kunnen localiseren, dat klinkt even ziek als interessant. Beeldt jezelf in hoe je je zou voelen moest je tijdens een avondje stappen met de vrienden plots merken dat je partner je ‘localiseert’? Het is zeer verleidelijk voor de thuisblijvende partner om dit te doen, niet? De 1ste keer is dit misschien grappig, maar als dit frequent voorkomt?

En geef toe, normaal weet je toch waar je kinderen zitten. Overdag op school en na de school thuis, de grootouders, bij vriendjes of in de opvang. Goed, je kind kan ontvoerd worden ondertussen. Als ontvoerder mieter je toch als eerste die gsm in de gracht, niet?

Als tiener laat je je gsm toch gewoon bij je vriendje ‘waar je bent gaan slapen’ zijn thuis liggen en ga je de hele nacht naar die mega-dancing, niet?

Toegegeven, je ‘moet’ je niet inschrijven voor deze service. Maar een heel aantal mensen gaan dit wel doen. Ouders die zich schuldig zouden voelen moesten ze het niet doen. En een hoop mensen die hun partner willen kunnen localiseren. Voor de eerste groep kan dit nog van enig nut zijn, als geweten-susser. Voor de tweede groep kan dit uitmonden in een ziekelijke bezigheid en voor veel wrevel en wantrouwen zorgen.

Ik kan het maar zo samenvatten. Deze service is nieuw speelgoed voor overbezorgde ouders en ziekelijk wantrouwige of jaloerse (in spé) partners in een ‘verantwoorde’ verpakking. Laat je er niet door verleiden, laat je niet in de luren leggen mensen.

En mijn vraag aan de overheid : wanneer wordt over zulke dingen eens een fatsoenlijk ethisch debat gevoerd ?