Debat Bush Kerry

De ware tragedie van de Amerikaanse kiezer is dat hij in feite geen echte keuze heeft.

Rob Berkmans - Achel

Kerry was ook ditmaal duidelijk inhoudelijk de betere, meer genuanceerd en vooral authentieker en persoonlijker dan hansworst Bush die blijkbaar op zijn best is als hij regelrecht de clown kan uithangen en zijn tegenstander venijnig onderuit halen met een stel platitudes en holle retoriek waarvoor zijn tekstschrijvers blijkbaar van armoede zelfs zijn oude speeches van vier jaar geleden waren gaan recycleren .

En verder blijft het borduren op het versleten stramien van :

Gooi alle wetten en morele bezwaren overboord, neem zoals een kameleon telkens handig de kleur aan van het moment,en benadruk zoveel mogelijk de (ogenschijnlijke ) overeenkomsten om de verschillen nog beter te verdoezelen. En last but not least uiteraard : bespeel de primaire emoties van je publiek zoals Nixon dat al voordeed met zijn Cocker-Spaniel -speech destijd. ( Waarvan Bush' verhaal over de brief van het kleine meisje dat haar papa wou opofferen voor de veigliheid van haar land overigens een smakeloos afkooksel was )

Ik heb overigens na het volgen van dit debat nog sterker de indruk dat de huidige president van de VS in feite totaal geen persoonlijkheid heeft ( No vision, no personality, no ideas – zoals Johnson hem overigens typeerde op zijn webside ) en dat is het grootste gevaar met zulke mensen : mensen als Bush kijken om zich heen en maken van zichzelf uiteindelijk een samenraapsel van handelingen en uitspraken die ze bij anderen hebben zien werken. Maar zelf zijn ze niet in staat tot ook maar één persoonlijke, originele daad of gedachte . En bovendien zien zij zoals Kerry's running-mate Edwards terecht zei nooit ergens echt een probleem, hetgeen aldus diezelfde Edwards toch een eerste vereiste is om ze op te lossen.

En daar tegenover staat dan iemand die konstant beseft dat hij op een uiterst slappe koord staat die hem bij het minste verkeerde woord in het kamp van de liberals kan doen belanden. Waardoor hij een gewetenloze opportunist als Bush is, meteen in de kaart speelt.

En daarom bleef het vermoedelijk ook bij af en toe voorzichtig verwijzen naar de gouden tijd onder de Clinton-administratie toen Amerika echt op weg was om een rol van betekenis te vervullen in de wereld, en heel moedig van Kerry, de verwijzing naar de lesbische geaardheid van de dochter van Cheney, hetgeen Bush duidelijk even uit zijn lood bracht Maar tot echte kritiek kwam het nooit want een kritische Amerikaans is per defintie voor Bush een potentiële landverrader of erger terrorist in spe..

(Ook al sluit hij zelf probleemloos deals met de meest marxistische regimes en dictaturen overal ter wereld )

Het was bij het afsluiten van het debat overigens opvallend hoe plichtmatig het gezin van Bush het podium opstommelde terwijl dat van Kerry niet kon wachten om spontaan, voltallig zijn steun te bewijzen aan hun held.

Waarna Bush wegliep met dat typische John-Wayne loopje van hem dat telkens de indruk wekt dat het paard nog altijd ergens tussen zijn benen loopt ..