Bonjour le sud, ici le nord

Bonjour le Sud, ici le Nord

Peter Luykx, voorzitter N-VA Lommel - Lommel

Je ziet het wel eens op een postkaart aan de Franse kust: een verleidelijk terrasje in de zon en verscholen achter een fles Pastis de smalende blik van een achteloze vakantieganger met daaronder de tekst: “bonjour le Nord, ici le Sud”.

Het leedvermaak van de ene regio over de andere regio die het minder goed voor de wind gaat, is niet op zijn plaats in België. ‘Le Nord’ maakt zich in België niet vrolijk over het armlastige zuiden. Vlamingen zijn ernstige mensen. Vlaanderen wil niet af van Wallonië omdat de werkloosheid daar hoger is, of omdat Wallonië een ‘arm’ gewest zou zijn, of omdat 40% van de beroepsbevolking in Wallonië voor de overheid werkt. Vlamingen willen dat het in Wallonië beter gaat omdat ook wij daar voordeel bij hebben. Om dit te bereiken zouden Vlaanderen en Wallonië beter autonoom besturen en dit beleid ook autonoom betalen omdat een eigen beleid op maat van de regio tot betere resultaten voor elke regio leidt. Nu leven twee volkeren elk in een eigen politieke, sociaal-economische en culturele context. Zij besturen samen het land maar leggen bij verkiezingen alleen aan hun eigen volk verantwoording af.

Echte solidariteit bestaat daarin dat wij Wallonië steunen in een Europa der staten en niet in een Belgische lege doos. Het is belangrijk dat wij Wallonië net zoals andere staten als Portugal of Polen vooruit helpen. Maar dan wel door middel van meetbare bijdragen waartegenover objectieve verwachtingen gesteld worden. Vlaamse bijdragen aan Wallonië via de Belgische unitaire mangel zijn als geld over de balk gooien. Wij zijn de koplopers in vrijgevigheid. Nergens wordt per hoofd van de bevolking meer afgedragen aan een andere gemeenschap.

De zolang beloofde studie in het Vlaamse parlement over de transfers, is er ook na de haalbaarheidsstudie over de Olympisch spelen in Vlaanderen (of was het in Antwerpen?) nog steeds niet. Maar mocht deze er komen dan kan die alleen maar eerdere studies bevestigen, n.l. dat het om een ongecontroleerde aderlating gaat zonder dat concrete verbeteringen, tenzij de pax Belgica te bewaren, hier tegen over staan.

De nuchtere vaststelling dat twee verschillende sociaal-economische en culturele entiteiten afzonderlijk en met een eigen beleid beter bestuurd worden wint meer en meer veld. Binnen de Europese proporties verbleekt het Belgische concertatie-model en groeit de aandacht voor eigenheid van volkeren binnen Europa. De som van de delen die elk volk is, vormt de legitimiteit van het geheel van een Europese staat.

De tijd is rijp om over te gaan tot een volledige boedelscheiding, tot een “EOT” om Europese wil. Waarom durven zoweinig politici van de huidige meerderheid hardop te denken over een separate Vlaamse staat? Eigentijdse Vlamingen denken nuchter en afstandelijk over hun Waalse buren. Zij hebben geen zin in ‘de charme van de chaos’ zoals Draulans die beschrijft, maar hebben afkeer van de ingewikkelde staatsstructuur en ellenlange schakels tussen de basis en de politieke eindverantwoordelijken. In 1999 kondigde Verhofstadt aan dat de federale staat moest worden verbeterd zodat de communautaire spanningen definitief van de baan zouden zijn. Verhofstadt heeft net als vele voorgangers deze intrinsieke tegenstellingen onderschat en de problematiek onder de mat willen borstelen.

Vijftig jaar geleden werd de VU gesticht en is er een hele weg afgelegd. Maar vandaag worstelen de diverse regeringen nog altijd met die communautaire onverenigbaarheid.

Laat ons onverwijld kiezen voor een ultieme staatshervorming.

Vlaanderen heeft geen nood aan vendelzwaaiers in korte broek om tot besef te komen dat wij moeten kiezen voor een afzonderlijk georganiseerde Vlaamse staat in Europa. Zij heeft wel nood aan politici die hun laarzen uit het zompig Belgisch moeras trekken en voet aan wal zetten van het Europa van de toekomst.

En om dat te tonen ben ik bovendien best bereid om in korte broek met de Vlaamse Leeuw (die mij lief is) te zwaaien.