Met lange tanden

Dexia, pffff. Kunt u het nog allemaal volgen, dat verhaal over die restbank met hopen slechte beleggingen? Als u aandeelhouder bent/ was, wellicht wel. Als u klant bent van de bank- en verzekeringsgroep Belfius, die nota bene niks meer met Dexia te maken heeft, wellicht al wat minder. In de andere gevallen kan ik me voorstellen dat u niet echt wakker ligt van die monsterholding. En toch ligt dat monster een pak dichterbij dan u denkt. En bovendien dreigt het ook nog een flinke streep door uw rekening te trekken.

HBvL.be Het Belang van Limburg

Vorige week was het de gouverneur van de Nationale Bank Luc Coene die de kat de bel aanbond. Via een lek konden we vernemen dat de gouverneur pleit voor een snelle herkapitalisering van de Dexia Holding. In de wandelgangen en op allerlei televisiedebatten leverde dat heel wat voer voor discussie op. Discussie over wie het lek heeft veroorzaakt, en of Coene het parlement niet heeft gebruikt om duidelijk te maken dat minister van Financiën Steven Vanackere niet naar hem luistert.

Maar dat doet allemaal niet ter zake. De vraag is of de federale regering nog maar eens een paar (tientallen) miljarden uit de hoge hoed moet toveren om Dexia recht te houden. Over hoeveel miljarden het gaat, is ons nog niet duidelijk. Dexia heeft nu al extra geld nodig omdat de monsterverliezen van vorig jaar de reserves van het monster ongeveer opgesoupeerd hebben. Omdat de aandeelhouders Arco en de Gemeentelijke Holding zichzelf aan het opdoeken zijn, zijn het enkel nog de overheden die geld kunnen toestoppen. Als die dat niet doen, dreigen de waarborgen van ruim 50 miljard euro op de federale overheid af te stormen. Het wordt dus kiezen tussen pest en cholera. En mogelijk zullen er in de toekomst nog van die lijken uit de Dexiakasten rollen.

Enfin, het is een mottig, stinkend en kwalijk dossier, waar geen goede kant aan zit en dat ons in de maag gesplitst door de megalomane Dexia-topmensen van toen. Topmensen die om de een of andere reden maar niet tot een ‘mea culpa’ te bewegen zijn. Logisch dat de minister van Financiën niet staat te springen om de Belgische staatsschuld nog eens te verzwaren en weer boven de psychologische grens van 100% van het bbp te duwen. Niet nu, nu de begroting het al moeilijk genoeg heeft om een aanvaardbaar tekort te halen. Ik begrijp het volkomen. Maar ik vrees dat de minister het toch zal moeten doen, al zal dat met lange tanden zijn. Want anders schuift hij de factuur weer door naar uw en mijn kinderen. En die hebben met Dexia niks te maken.

Dominiek Claes

Meer over de kern