De Mysteries van de Holsteen, een relaas van sagen en verhalen over Zonhoven

37. De Paalsteen, de voortzetting van het conflict (4)

Plots hoorde ik grootva voor het eerst sinds het begin van de vertelavonden verder gaan met zijn verhaal, allicht onder de indruk van de stilte die er viel en het feit dat hij de mensen het vervolg van het verhaal van Paracelsus niet langer wilde onthouden, temeer daar hij blijkbaar zelf niet aan de spanning van het veder verrtellen kon weer-staan: “Paracelsus, alias Fiel van Holsteen had blijkbaar meteen een oplossing voor de hachelijke situatie van Zonhoven in de rivaliteit met Hasselt en gaf kort een aantal bevelen aan de schanskapiteinen.

sylvain verbeeck

Zij gaven op hun beurt de orders door aan hun adjuncten, die meteen de schans verlieten langs de ultrageheime, vrijwel onzichtbare uitgangen. Fiel, die beschouwd wordt als de vader van de moderne botanica, kende de Holsteen, de Teut en de heide rond Zonhoven en Hasselt op zijn duimpje en catalogeerde ervan elke plant, bloem of struik, boom of blad, maar bovendien had hij een schitterende opleiding gekregen in de alchemie, de hedendaagse scheikunde. Hij gaf gastcolleges tijdens zijn jarenlange zwerftochten aan universiteiten, zoals Basel, Tübingen, Wenen, Wittenberg, ed. en verkreeg in Ferrara de dokterstitel. Nochtans zal hij in 1516, samen met Sigmund Fugger, Bazel moeten ontvluchten omwille van een wel erg voorbarige beschuldiging van necromantie, het oproepen van geesten. Feit is evenwel dat hij tijdens zijn zwerftochten vaak wat bijverdiende door voorspellingen te doen. Later zou hij als militair-geneesheer aan de kost komen. Intussen schrijft hij een aantal theologische geschriften. Paracelsus, de theoloog was al even onconventioneel als hij was als arts. Zonder zich bij de reformatorische beweging te willen aansluiten, probeerde hij de katholieke kerk van binnenuit te hernieuwen, waarmee hij onder de godsdienststrijders van beide kampen vijanden maakte.

Het plan van Fiel van Holsteen nu, was even eenvoudig als geniaal: hij zou de heide voor de Hasselaars nutteloos maken, maar nuttig voor de Zonhovenaars. Daartoe putte hij uit zijn kennis van de alchemie en viel terug op een product dat hij leerde kennen op een van zijn vele reizen in Walachije, het walachiet. Deze azuriet-malachiet trommelsteen is een variante op het door iedereen gekende malachiet, maar dat in stofvorm, vermengd met zink, schijndood veroorzaakt. De Walachijse boeren beschermden hun kudden op deze manier tegen wolven en andere roofdieren. Eens zij van het goedje hadden gelikt vielen de dieren in een diepe slaap en leken wel dood. De Walachijse boeren profiteerden van die ogenblikken om de roofdieren effectief te doden of weg te brengen naar andere gebieden. De kunst bestond er nu in het walachiet, waarvan Fiel er maar enkele had, aan te lengen, eens het tot stof gemalen was. Dit liet hij ten uitvoer brengen door de schanskapiteinen, die hun strijdmakkers aan het werk zetten en het weinige walachietstof aanlengden met gemalen “zoete steen”. Even later verschenen er enkelen met het nodige zink. Eens het goedje goed onder mekaar vermengd, werd het uitgestrooid op de weidekant van Hasselt en het duurde niet lang of de eerste geiten en schapen vielen als steendood neer. Even snel verwijderden de uitkijkposten de dieren in kwestie, met het gevolg dat ’s anderendaags de Hasselaars geen enkel dier meer bekenden. De enkele kadavers die de Zonhovenaars op het laatste moment niet meer konden wegbrengen, aanzagen ze voor echte kadavers en liepen jammerend en tierend weg naar de Grote Markt om daar hun akelig verhaal in alle staten mee te delen. De sceptici onder hen gingen zelf nog een kijkje nemen op de heide en keerden alleen maar terug om alles te bevestigen.

In Zonhoven werd ondertussen grote sier gemaakt met de buitgemaakte dieren, die degelijk en gezond, terug op hun poten stonden, wat de vreugde om Paracelsus alleen nog maar verhoogde! Veertien juni werd toen tot eeuwige feestdag ter herinnering aan Fiel van Holsteen uitgeroepen in Zonhoven en de hypertraditionalisten onder ons, zullen dit verhaal bevestigen en de datum moeiteloos herkennen.”

Een daverend applaus steeg op toen grootva dit verhaal beëindigde met de schitterende triomf van Zonhoven en de massa, die dit keer op een dubbelverhaal vergast werd, scandeerde grootva’s naam en droegen hem ei zo na op de schouders rond. Dit keer bleef het volk langer dan gewoonlijk rondhangen en napraten over de heerlijke geschiedkundige momenten van Zonhoven, onze parel van de heide.

(wordt vervolgd)


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio