Onze verantwoordelijkheid

Print
Onze verantwoordelijkheid

Onze verantwoordelijkheid

--end[20:2209809]-->

Een medewerker van de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB is zaterdag om het leven gekomen na een daad van agressie. Daarbij speelde het lot een te grote rol, de 56-jarige medewerker overleed na slechts één slag in het gezicht. Het neemt niet weg dat dit nooit had mogen gebeuren.

Meteen na het incident legden alle medewerkers van de MIVB het werk neer. Het hele paasweekend was er geen openbaar vervoer in Brussel. Donderdag wordt zelfs in het hele openbaar vervoer in het hele land het werk een uur lang onderbroken. De vakbonden willen dat de politiek eindelijk de nodige maatregelen neemt om de agressie tegen medewerkers van het openbaar vervoer een halt toe te roepen.

Uiteraard kan de politiek dat doen. Zo kan ze met een nog betere organisatie en extra geld zorgen voor nog meer blauw op straat. Maar het grote probleem is de strafuitvoering. Straffen onder de drie jaar worden niet meer uitgevoerd. Dat zorgt voor een gevoel van straffeloosheid en werkt als een magneet op buitenlandse rondtrekkende dadergroepen. Strafuitvoering is dé prioriteit van minister van Justitie Annemie Turtelboom. Het moet de prioriteit van de hele regering Di Rupo worden. Dat betekent niet alleen meer gevangenissen, maar ook alternatieven zoals de enkelband, huisarrest en werkstraffen.

De regering Di Rupo moet daar de nodige middelen voor uittrekken door elders te besparen. Denken dat de politiek op haar eentje het probleem kan oplossen, is fout. Het is ook en vooral ons probleem. Onze maatschappij verruwt, wordt agressiever. Er zijn meer wapens en ze worden sneller getrokken. Niet alleen het openbaar vervoer heeft te maken met toenemende agressie, ook leerkrachten en medewerkers op spoeddiensten - om het bij deze voorbeelden te houden - kunnen erover meespreken.

De kranten staan er vol van. De verklaringen hiervoor kennen we. Onze maatschappij wordt individualistischer en materialistischer. Het ik primeert op het wij. We kennen onze rechten maar willen nog amper van plichten weten. Er is nog maar weinig informele sociale controle. En wanneer we iets willen zeggen of tussenkomen, durven we niet meer of we riskeren zelf het slachtoffer van agressie te worden.

De ommekeer zal van onszelf moeten komen. Er moet opnieuw respect komen voor elkaars persoonlijke integriteit en bezittingen. De eerste verantwoordelijken hiervoor zijn de ouders, bij de opvoeding van hun kinderen en door zelf het juiste voorbeeld te geven. Pas daarna kan men ook onderwijs en politiek aanspreken.

Eric DONCKIER