Een andere premier

Premier Di Rupo heeft niet meteen zijn beste week achter de rug. Er waren discussies over de koninklijke dotatie en de ministeriële wedden. De Franstalige meerderheidspartijen zijn tegen een test op hun tweetaligheid voor topambtenaren. En er was de forse uithaal van minister Paul Magnette naar Europees commissaris Olli Rehn. Al die tijd was eerste minister Elio Di Rupo niet te zien en te horen. Pas donderdagnamiddag daagde hij in de Kamer op om alvast Paul Magnette tot de orde te roepen. De incidenten over de koninklijke dotatie en de ministeriële wedden werden gepareerd met een communiqué.

HBvL.be Het Belang van Limburg

Dat zorgde voor enige irritatie bij de Vlaamse pers. Maar ook bij de Vlaamse meerderheidspartijen. Zo liet vicepremier Steven Vanackere duidelijk weten dat hij zich niet geroepen voelt om de Vlaamse woordvoerder van de regering Di Rupo te worden. Wanneer de regering in het geding is, dan moet Di Rupo opstaan en het woord voeren, óók in Vlaanderen.

Hoe komt het nu dat we Di Rupo amper te zien en te horen krijgen? Het heeft uiteraard van doen met de persoon van de premier, met zijn enigszins presidentiële allures. Zoals alle Franstalige politici in dit land laat ook hij zich inspireren door wat er in Parijs gebeurt. Daar communiceert de president enkel wanneer enkel hij dat wil. Het heeft ook te maken met zijn obsessie om de communicatie strikt onder controle te houden, niet alleen zijn communicatie maar de communicatie van de hele regering.

Dit heeft voor gevolg dat hij perfect wordt afgeschermd door zijn woordvoerders. Even bellen naar Guy Verhofstadt of Yves Leterme zoals vooral de Vlaamse journalisten dat deden waarna ze de premier binnen de kortste keren voor hun microfoon of camera kregen, zit er niet meer in. Wat overigens voor grote frustraties bij de parlementsleden zorgde die alles uit de media moesten vernemen. We zitten met een nieuwe situatie.

Dat wordt aanpassen. Voor ons als journalisten. We zullen moeten aanvaarden dat Elio Di Rupo een andere persoonlijkheid heeft, dat de regering amper tweeënhalf jaar heeft om haar complex programma uit te voeren en er dus vooral gewerkt in plaats van gepraat moet worden, dat de parlementsleden de bevoorrechte gesprekspartners van de premier zijn. Maar ook de premier zal zich een beetje moeten aanpassen aan de Vlaamse pers. Of om het met de woorden van Steven Vanackere te zeggen, de premier is dé woordvoerder van de regering, ook in Vlaanderen, zeker in crisismomenten. En dat gebeurt nu eenmaal voor een goed stuk via de Vlaamse pers.

Eric Donckier