Theater

De theather- en productiehuizen klagen de laatste maanden steen en been. Vanaf 1 maart 2004, de start van het proces Dutroux, wonen amper twee man en 'n paardenkop toneelvoorstellingen bij. Wat 'n voorstelling is me dat daar zeg, in het uiterste zuiden van ons landje. Commedia dell'arte! Alhoewel het ook iets heeft van een tweederangse Amerikaanse soap.

Gerard Vandewijer

Van het moment dat hij Conerotte verving, tot zijn getuigenis voor de rechtbank in Arlon, ontpopte onderzoeksrechter Langlois zich als een prominent verdediger van Nihoul. Voor de overige beklaagden kon hij geen tastbare bewijzen aanbrengen en was hij alleen voortgegaan op de 'verklaringen' van het drietal. Ondertussen hebben nog enkele getuigen een lans gebroken voor de Brusselse 'zakenman'. Deze week zijn de pleidooien van de verdediging begonnen. Zelfs advocaten van slachtoffers, Vercraye en Savelkoul, vergaten even hun cliënten en sprongen in de bres voor Michel Nihoul.

Waarom doet men al die moeite? Nihoul heeft immers zijn proces allang gehad. In feite heeft hij geen advocaat nodig in Arlon. Overigens, wat zit die man daar eigenlijk te doen? Zonder de 'positieve' kritieken aan zijn adres, is hij er haast in geslaagd om buiten de rechtbank zelf zijn onschuld te bewijzen. Sinds het uitbreken van de affaire Dutroux ging er geen maand voorbij of die man kreeg 'n uitgebreid forum op tv, radio, in dagbladen en/of tijdschriften.

Er zou een wet moeten komen die de pers verbiedt een interview af te nemen van een beschuldigde in de periode voor zijn of haar proces.