Michel strijkt plooien glad

Michel strijkt plooien glad

Rob Berkmans

Uit een ARTE-reportage gisteravond over de wantoestanden in Iraakse cellen krijgen we een vrij goed beeld van wat zich daar tot hiertoe heeft afgespeeld. In december (!) 2003 brengt Rumsfeld al een bezoek aan de Abu Graib gevangenis. (Een van de veertig, zo blijkt verder waar de coalitie huishoudt)

Op dat ogenblik is een zeker generaal Miller al sinds april (!) van dat jaar, op bevel van Rumsfeld persoonlijk en de Generale Staf, overgeplaatst van Guantanamo naar Abu Graib met de opdracht (!) er dezelfde ondervragingsmethoden in te voeren die op de gedetineerden in Cuba worden toegepast. Bijvoorbeeld het verblinden met pepperspray, het urenlang bewegingloos, uiteraard naakt, vastketenen van mensen aan de vloer van een cel van 4 vierkante meter, het verplichten van mannen

elkaar wederzijds op alle mogelijke manieren seksueel te bevredigen – waarvan de nodige foto's en beelden, het verpakken van mensen in ijs tot ze eraan overlijden, en zelfs het amputeren van vingers of tenen.

De hiervan gemaakte foto's werden achteraf gebruikt om nieuwe gevangenen sneller te doen 'doorslaan'.

Rumsfeld is bij zijn laatste bezoek blijkbaar enorm opgezet met het resultaat van zijn opdracht , hetgeen blijkt uit zijn misselijke jokes tegenover de manschappen waarbij op zijn opmerking dat hij 'geen kranten meer leest' overigens spontaan een bulderlach opstijgt vanop de achtergrond.

In diezelfde documentaire geeft internationaal Rode-Kruisdirecteur Pierre Kraehlenbuel overigens zijn bevindingen weer van de bezoeken aan Amerikaanse gevangenen en die liegen er ook niet om.

Ook hij weet dat de toestanden in het juridische niemandsland Guantanamo hemeltergend zijn en spreekt er zijn afkeur over uit. Bovendien, zegt hij, heeft niemand in Irak, in tegenstelling tot Guantanamo, in feite officieel het statuut van terrorist en moet zeker daar iedereen overeenkomstig de conventie van Genève behandeld worden. Hetgeen het opperbevel in de VS duidelijk aan zijn soldierboots lapt.

En wat blijkt? Onze minister Michel gaat inmiddels toch alvast maar de 'plooien' gladstrijken met zijn VS-collega, uiteraard om er zeker van te zijn dat hij straks bij een eventuele machtswissel hier de nodige schouderklopjes mag opstrijken van fundamentalisten als Decrem en Leterme die blijkbaar al evenveel arrogantie tentoonspreiden als een Rumsfeld of een generaal Meyers.

13 juni wordt gewoon een kwestie van kiezen voor de minste kwaal, vrees ik. En laat ons hopen zeker geen 'Black Sunday' voor een paar duizend rechteloze gevangenen.

Aangeboden door onze partners