Songfestival

Mijn besluit van het jongste Eurosongfestival: de Europese objectiviteit is ver te zoeken! Het is eens te meer bewezen dat het Eurovisie Songfestival meer afstevent op een weergave van de Europese geografische kaart dan op een erkenning aan de beste muzikale productie. Als zijnde een goedkope verzoeningspoging, geven landen het maximum aantal punten aan aangrenzende staten waarvan ze door de week de naam nog niet van durven uitspreken. Moesten het nu geslaagde nummers zijn, ok, maar het is zelfs zo ver gekomen dat er veel punten toegekend worden aan inzendingen die de gemiddelde stereo-installatie met moeite door zijn klankkasten krijgt gejaagd. Er wordt niet meer beoordeeld op de muziektechnische kwaliteit van de liederen, maar vanuit een besmettelijk Nachbar-syndroom, waarbij kwalitatief meer hoogstaande producties weinig kans tot slagen krijgen. Versta me niet verkeerd, Oekraïne is dit jaar een terechte overwinnaar. Er werden jammer genoeg ook te veel punten geschonken aan lachwekkende liedjes, of erger, optredens die zo slecht waren dat men er zelfs niet meer om kon lachen. Dit alles omdat de landen in kwestie 'goede' buren hebben. De organisatie zou nu toch tot inkeer moeten komen en beseffen dat het 'democratische' televoting-systeem niet meer voldoet. Misschien moeten ze maar terugkeren naar een vakjury. De vraag blijft natuurlijk of deze wel minder subjectief kan oordelen. Één ding is duidelijk: wil ons belgenlandje in de toekomst nog een kans maken op een overwinning, dan kunnen we hier beter ons boeltje samenrapen en met z'n allen vertrekken naar daar waar de buurlanden nog talrijk zijn. Misschien wil een geforceerde Eurosong-glimlach ook wel helpen ...

Steven Verdonck - Merksplas