Nu onze kinderen nog

Goed gedaan nonkel Louis Michel, nu onze kinderen nog! De diplomatieke ijver van minister van buitenlandse zaken Louis Michel heeft de voorbije weken voor een ware media-hype gezorgd. Nu Yasmine en Sarah terug bij hun mama in België zijn en er bevredigende en hoopvolle afspraken gemaakt zijn om het contact met hun vader in Iran te blijven onderhouden, blijven vele duizenden Vlaamse gescheiden ouders op hun honger zitten om contact te kunnen hebben met hun kinderen.

Eddy De Waele, Steunpunt Blijvend Ouderschap vzw - Kermt Hasselt

Het achterhouden en het niet na-leven van de omgangsregeling lijkt meer en meer een "sportieve" bezigheid te worden bij gescheiden ouders met kinderen. Subtiele haat en wraakcampagnes tegenover de ex-partners (met maar een omgangsrecht) worden meestal via de kinderen uitgespeeld.

In de praktijk behouden gescheiden ouders beiden het gezag over hun kinderen, maar omdat je kinderen niet kunt delen verblijven ze meestal bij één ouder en heeft de andere ouder een al dan niet uitgebreid omgangsrecht. Maar met de uitvoering van dat omgangsrecht loopt het in helft van de gevallen grondig fout.

Subtiel spel van oudervervreemding tot ouderverstoting.

Scheidingen die conflictueus verlopen hebben bijna altijd te maken met problemen rond het omgangsrecht. De ouder die de kinderen krijgt toegewezen voelt zich de morele winnaar van het geding en tracht dit meestal via de kinderen uit te spelen. Doordat de andere ouder maar een beperkt aandeel heeft in de opvoeding krijgt de ouder bij wie de kinderen dagdagelijks verblijven een grotere impact op de kinderen. Als die ouder dan ook nog een negatief beeld schetst van de afwezige ouder (en zijn of haar familie) ontstaat bij kinderen een sterke drang om deze negativiteit over te nemen, waarbij het oudervervreemdingsproces zijn intrede doet .

Dit vertaald zich uiteindelijk in: dat de kinderen zelf geen contact meer wensen met hun afwezige ouder. Deze kinderen verstoten hun ouder, en willen hun papa of mama nooit meer zien. Dergelijke kinderen vertonen een fel aangedikte loyaliteit tegenover de ouder bij wie ze inwonen, en zien de andere ouder als een echte boeman. Achter deze abnormale loyaliteit schuilt vooral een schuldgevoel van de kinderen tegen over hun ouder bij wie ze wonen omdat ze bang zijn tegen deze ouder in te gaan als ze toch contact of affectie zouden vertonen tegenover de afwezige ouder.

Procedures duren te lang

Gerechtelijke procedures rond het niet naleven van het omgangsrecht worden vaak op de lange baan geschoven. Daardoor krijgen ouders die moedwillig hun kinderen willen vervreemden van hun ex, vrijspel. Het is dan ook levensbelangrijk dat "in het belang van de kinderen" klachten inzake niet naleving van het omgangsrecht bij hoogdringendheid door de parketten en rechtbanken worden behandelt, wil men de kans op oudervervreemding of ouderverstoting uitsluiten of minimaliseren.

Volgens cijfers van het ministerie van Justitie zijn er jaarlijks ongeveer 16.000 klachtendossiers mbt het niet naleven van het omgangsrecht. Amper 1% daarvan is door de parketten in behandeling. Bovendien wordt ruim de helft van de klachten geseponeerd.

Toekijken langs de zijlijn

Het sepotbeleid van de parketten en de trage rechtsgang bij deze problematiek plaatst rechtzoekende ouders en hun kinderen langs de zijlijn waar zij lijdzaam moeten toezien hoe hun kinderen achter de horizon verdwijnen.

Dit is een rechtsstaat onwaardig en bovendien strijdig met het internationaal verdrag voor de rechten van het kind.(Art.9.3)

Welke minister durft het aan om ook in deze problematiek zijn of haar gewicht in de schaal te gooien om Vlaamse of Belgische ouders en kinderen te geven waar ze recht op hebben: een papa en een mama ook na een scheiding?