Vergeef mij de Liefde

Het gevoel van ranzigheid dat opstijgt wanneer je die koppen van Dutroux, Martin en Nihoul in beeld krijgt is gewoon deprimerend. Deprimerend omdat je hier een uitvergrote exponent krijgt van wat anno 2004 in Vlaanderen helaas nog veel te vaak dagelijkse kost is, en dit ondanks ruim 40 jaar sexuele revolutie . Je ruikt bijna de sfeer van Claus' recent nog uitgezonden 'Vrijdag' of een of andere aflevering van Jambers over overjarige playboys en andere vergane glories .Hier spreekt de sfeer van sex, dat is iets wat zich voornamelijk onder tafel en onder de gordel afspeelt, stiekem, in naar uien, selder en gootsteen stinkende achterkeukentjes vol vuile pannen en vuile vloeren, ongeleegde vuilnisemmers en inspiratieloos, kitcherig interieur . Niet iets waar je tijd voor maakt bij kaarslicht en etherische oliegeuren met het geluid van de zee op de achtergrond. Ze doen mij eerder denken aan de beelden van parenclubs waar sinaasappelbillen in lachwekkende, slechtzittende snoepkleurlingerie en vadsige bierpensen op kromme poten driftig en hijgerig op zoek zijn naar ontlading, blind voor hun eigen lelijkheid.De foto's van het interieur van Dutroux hebben precies die mateloze triestheid die helaas nog altijd dagelijkse kost is in het rijke, Vlaamse, Roomse leven. En de gedachte dat magistraten, advokaten, zakenmensen en al wat zich verder mateloos belangrijk acht, zich hiermee jarenlang hebben ingelaten, god weet hoe vaak, maakt een mens gewoon boos en triest tegelijk. Dit bestaat toch niet, denk je dan telkens opnieuw. Helaas. Het is nog altijd de barre realiteit van elke dag, van Lommel tot Oostende, van Antwerpen tot Charleroi.

Rob Berkmans - Achel

Hoe moeten straks die moedige meisjes, met zo'n ervaringen in hun geheugen gegrift en voor de rest van hun leven besmeurd ,de Liefde nog ooit als de mooiste menselijke ervaring beleven zonder ze automatisch te associëren met vochtige schimmelgeuren van verderf uit de kelders van Marcinelle of de onwezelijke geluiden van een wereld, ergens daarbuiten die hun zogenaamd vergeten is, op de momenten dat dat vunzige, veel te grote ongewassen, stinkend lijf hun alleen maar enorm veel pijn heeft gedaan ?

Ik geef Sabine en Laetitia overschot van gelijk wanneer ze de excuses van hun ontvoerders weghonen.

Die zijn ten andere 9 kansen op 10 ingefluisterd geweest door hun advokaten, met het oog op een paar jaartjes strafvermindering en zouden anders beslsit nooit in die primitieve zultkoppen zijn komen opborrelen. Evenmin als die wellicht ooit komen aanzetten in de talloze houten koppen van diegenen die nog dagelijks dezelfde misdaden begaan tegen (al dan niet hun eigen ) kinderen, soms met stilzwijgende instemming van hun moeders die denken : ondertussen blijft hij met zijn poten van mijn lijf.

Herman Brusselmans schreef ooit : Vergeef mij de Liefde . Wel het soort 'liefde' dat hier terecht staat is gewoon onvergeeflijk.