Medische terugbetalingen

Prof Kesteloot stelt voor om geen medische zorg meer terug te betalen voor 85 plussers. Hij stelt dat voor als een besparing in de gezondheidszorg. Een paar weken kregen 17 oudjes zette de deurwaarde 17 oudjes, wegens “financieel niet meer haalbaar”. En deze week wil een gemeentebestuur zijn bejaardentehuis sluiten wegens niet rendabel. Het zijn allemaal bedroevende voorbeelden wat er ons te wachten staat als we gezondheidszorg als een handelsproduct beschouwen. Ik ben net terug van een bezoek aan een bejaarde die een pacemaker kreeg. Ik heb hem vorige week dringend laten opnemen. Ik dacht dat hij in mijn handen zou sterven, want hij had een acute blokkade in zijn hartspier, zodat zijn hart extreem traag ging kloppen. Hij was aan het stikken. Nu hebben we samen bij een tas koffie, gediscussieerd over de gebeurtenissen in Irak. Wij hebben in onze praktijk veel bejaarden van meer dan 85 die nog zeer lucide zijn en perfect hun plaats hebben in de maatschappij.

Dr. Harrie Dewitte - Genk

Bejaarden hebben recht op zorg en ze hebben recht op hoge technologie indien dat hun toestand kan verbeteren. Als enkel het economisch rendement telt, dan komen we terecht in toestanden zoals in de jaren dertig. De regering, hierin blijkbaar geholpen tot weinig ethisch bewuste professoren, willen ons artsen voor “keuzes in de zorg plaatsen.” Wij zouden moeten bepalen wat er wel en wat niet terugbetaald wordt. Dit verhindert de echte discussie: over de financiering van de geneeskunde en de zorg in een maatschappij en over de bestedingen. Jaar op jaar vermindert de regering de zogenaamde patronale lasten, maar zo haalt men de inkomsten van de ziekteverzekering en de pensioenen onderuit. Anderzijds gooit men het geld over de balk. Waarom moeten geneesmiddelen tien keer te duur zijn? Om één voorbeeld te noemen: indien we voor de verlaging van de cholesterol het beste geneesmiddel zouden nemen, dan zou dit meteen ook een besparing betekenen van 90 miljoen€. Indien we voor alle geneesmiddelen het beste product zouden nemen, en hiervoor een openbare aanbesteding zouden uitschrijven, dan zouden we op zijn minst een halvering krijgen van het geneesmiddelenbudget voor de ziekteverzekering. (prijs volume contracten) Voor de patiënten zelf zou het bijna gratis zijn. Het is zo onvoorstelbaar, dat we het zelf niet kunnen geloven. Maar dat is nochtans wat er in New Zealand gebeurt.