Partyline

In een situatie zoals die van de vrijgesproken van Steen voor het assisenhof in Gent kan een man als degene die hier terechtstond in feite maar twee kanten op:

Rob Berkmans - Achel

Of hij explodeert op het moment dat hij op zo’n ijskoude, schofterige manier voor schut gezet wordt en met zijn onmacht, naakte kwetsbare onbenullige zelf wordt geconfronteerd en letterlijk zoals Vermassen het uitdrukt de wereld op zijn kop krijgt – dit soort vrouwen zijn namelijk beslist geen doetjes en gaan enorm berekenend en kil te werk, zoals uit de getuigenissen bleek-, of hij gaat de agressie naar binnen richten en zich uiteindelijk met of zonder de kinderen tegen een boom knallen of gewoon zwaar ziek worden. Wat die eerste, meest dramatische uitweg betreft, de zelfmoord dus , daar kan ik meer dan één voorbeeld van geven uit mijn eigen omgeving en ik vermoed dat de huisartsen, psychiaters en hulpverleners kasten vol dossiers hebben staan van patiënten en clienten die hun verstand laten spreken, aan hun kinderen of familie denken maar uiteindelijk jarenlang met zware terugkerende depressies kampen of psychosomatische klachten ontwikkelen of zelfs reële aandoeningen als kanker ed. ontwikkelen .

Nu ja, er is altijd nog een derde oplossing, zeg maar de stille, minder spectaculaire en voor onze hypocriete maatschappij misschien uiteindelijk nog de meest acceptabele : elk gaat gewoon zijn eigen weg, doet zijn ‘ding’ en tot de kinderen het huis uit zijn wordt nog een beetje een dikke komedie opgevoerd. .

Uiteindelijk is het allemaal ook een beetje afhankelijk van iemands karakter en persoonlijke instelling.

Wat niet wegneemt dat in gevallen als dat van Van Steen een beklaagde ontbreekt op het schavotje ,namelijk mevrouw de would-be feministe die overloopt van de luxeprobleempjes en de kunstmatig gecultiveerde frustraties, heel vaak terug te vinden in het BV-wereldje , op chique society-parties en helaas ook steeds meer in het advokatenparcours waar al jarenlang het begrip ‘partyline’ bestaat . Wat erop neerkomt dat voornamelijk jonge, vrouwelijke advokaten van ‘feministische’ inslag met thuis voornamelijk de obligate Cosmo in de leesmand een zaak waarin zij weer eens een ‘vent’ hebben kunnen neersabelen, doen bloeden en pluimen gaan optellen bij een gezamelijke score in de feministische strijd. Alsof het om een spelletje kleiduifschieten gaat. Het slag dat redeneert van : mannen zijn als paaseieren; het zoeken is leuker dan het vinden, en voor de rest leeft, denkt en praat als halve soapsterren en bij alles voornamelijk ‘een dubbel gevoel ‘ heeft , dwz altijd met de achterdeur open klaarstaan om bij het minste ongemak of rimpeltje op de vlucht te kunnen slaan en zichzelf vooral geen pijn te doen.

Het slag ook dat mannen doorgaans beschouwt als een inferieure mensensoort die toch voornamelijk met hun voortplantingsorgaan tussen zijn oren lopen.

Vermassen sprak in de Telefacts-aflevering over deze zaak twee keer over een ‘grijns’ op het gezicht van het slachtoffer op het moment dat hij niet-begrijpend vraagt of zij nog iets voor hem voelt. Ik zou zeggen : een hoogst herkenbare reactie die in het omgekeerde geval waarschijnlijk net dezelfde fatale afloop zou gekend hebben. Alleen heet het bij een vrouwelijke dader dan heel netjes : reactiegeweld. Wordt het niet hoog tijd dat we een en ander eens dringend terug in de juiste proporties gaan zien ?

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus

Lees meer