Italiaanse toestanden

Evolueren we hier met de overstap van een trits journalisten naar de politiek stilaan naar Italiaanse toestanden en worden interviews voortaan gewoon een vorm van gestroomlijnd entertainment?

Rob Berkmans - Achel

Premier Berlusconi heeft er in zijn land in ieder geval al voor gezorgd dat al te kritische geluiden voortaan worden gesmoord en dat vragen aan een politicus voortaan alleen nog gesteld worden door woordvoerders,aangesteld binnen de partij zelf.

Dit overigens opvallend synchroon met het muilkorven van de Grand Old Lady, de BBC, een van de laatste echte bastions van de vrije meningsuiting in Groot Brittanië.

Ik stel mij in ieder geval de vraag, hoe objectief onze berichtgeving voortaan nog zal blijken te zijn wanneer hier straks elke zender 'zijn' mannetje in een of andere partij heeft zitten die ongetwijfeld niet zal ontsnappen aan de druk van de lobby-groeperingen binnen zijn partij,n wil hij tenminste op zijn zitje blijven.

Van een aantal journalisten weten we ten andere ook dat ze al jaren lid zijn van een of andere Loge en dus op geregelde tijdstippen gebonden zijn aan hun zwijgplicht.

Wat me dan ook bijzonder verontrust is dat wanneer juist de tenoren en ankers van bepaalde nieuwsdiensten ineens een gekleurd petje gaan opzetten, wat ten andere ook niet van de ene dag op de andere gebeurt, de rest van de redacties, zeg maar de inktkoelies straks helemaal naar de pijpen van de Wetstraat moeten gaan dansen. En waar kan een mens dan uiteindelijk nog terecht voor een brok onbevoorrechtte informatie? Want in feite zal de overstap van deze persmensen ongetwijfeld consequenties hebben voor de journalistieke vrijheid van de achterblijvers die straks zogenaamd onbevooroordeeld hun vroegere bazen moeten gaan interviewen.