‘Avatar: The Way of Water’ toont Marvel meteen hoe je écht een publiekstrekker maakt

Meer dan drie uur naar blauwe mannetjes met een boksersneus kijken en het verveelt geen minuut: James Cameron toont met ‘Avatar: The Way of Water’aan Marvel hoe je écht een grote publieksfilm maakt.

Chris Craps

De sequel van de ecologische sciencefictionwestern Avatar bouwt verder op het origineel uit 2009. Jake Sully (Sam Worthington) is nu fulltime een blauwe Na’vi en heeft met zijn vriendin twee zonen, een dochter en een adoptiedochter (stem van Sigourney Weaver). Hij wordt nog steeds achtervolgd door kolonel Quaritch (Stephen Lang). Deze laatste werd in het eerste deel gedood, maar men heeft zijn geheugen opgeladen in een Na’vi-lichaam zodat hij wraak kan nemen.

The Way of Water begint met het slot van Dances with Wolves, die western die de voornaamste inspiratiebron vormde voor de eerste Avatar. Zoals Kevin Costner niet onder de Sioux kan blijven omdat het leger hem zal blijven achtervolgen, moeten Jake Sully en zijn familie zo ver mogelijk weg van de woud-Na’vi’s reizen om een schuilplaats te vinden. Ze belanden op een eilandengroep in de Indische Oceaan van planeet Pandora waar de Metkayini leven. Dat zijn Maori-achtige Na’vi die zich aan het water hebben aangepast.

© Courtesy of 20th Century Studios

‘Titanic’-remake

Het verhaal van The Way of Water is zo mogelijk nog eenvoudiger dan dat van Avatar, maar Cameron brengt het als een stevig gestructureerd eco-epos, met actiescènes en rustpunten op de juiste momenten en een denderende climax van een uur. Hoewel het nieuwe van de motion capture-technologie er toch wel wat van af is, slaat Cameron je opnieuw plat door een stapje verder te gaan. Vooral de onderwaterscènes in 3D zijn indrukwekkend.

Wat Marvel op technisch vlak presteert, is bijna amateurisme in vergelijking met wat Cameron ons hier voorschotelt. Bovendien kan Cameron als geen ander actie filmen, ook al plundert hij hier zijn eigen oeuvre. Bij momenten denk je aan Aliens. Niet veel later doet hij The Abyss nog eens over en in de finale krijg je zelfs een semi-Titanic-remake.

©  Courtesy of 20th Century Studios

The Way of Water is een James Cameron-vehikel in hart en nieren met al zijn stokpaardjes en een waarin hij zijn eigen leven (als vader van vijf kinderen) projecteert. Maar Cameron gaat wel te werk als een sentimentele macho die teruggrijpt naar clichés uit melodrama’s. Dat merk je vooral in de vreselijke dialogen. Zijn blauwe aliens praten zoals New Yorkers in slechte familiesoaps, hier en daar onderbroken door oneliners geplukt uit actiefilms van de jaren 80. Maar Avatar 2 ga je niet bekijken omwille van de dialogen, wel om het spektakel en dat levert Cameron vlekkeloos af.

En waar komt dat Na’vi-meisje met de stem van Sigourney Weaver vandaan, meneer Cameron? “De avatar van Grace (Sigourney Weaver) leefde nog. Die bleek zwanger en het kind werd de adoptiedochter van Jake. Toch is er iets raadselachtigs met dat meisje. Ze reageert niet als een krijger of alfa. Helemaal anders dan Kate Winslets personage die de strijd zelfs aangaat als ze zes maanden zwanger is.” In de sciencefictionwereld van Cameron kan alles.

‘Avatar: The Way of Water’ speelt vanaf 14 december in de meeste bioscoopzalen. ‘Avatar’ is te bekijken op Disney+

©  Courtesy of 20th Century Studios

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus

Lees meer