Kevin Stilmant: “Mijn gezicht zul je nooit op onweer zien staan. Ik blijf hoffelijk en sportief.”  ©  Vel

Basketbal BNXT-League Leuven Bears

Kevin Stilmant verbijt de pijn die de pikorde bij Leuven Bears veroorzaakt: “Mijn honger blijft, maar ik ben niet het type dat daarvoor over lijken gaat”

Na twee opeenvolgende zeges en de terugkeer van Joshua Heath lijkt Leuven te kunnen herademen. Zaterdag wacht echter de op papier moeilijkste verplaatsing van het seizoen: die naar de kust. Slaagt Leuven erin wat te rapen in Oostende?

Tommy Vermeire

Sinds de winst tegen Limburg is Oostende weer waar het sinds mensenheugnis heeft gestaan: op de leidersplaats in het klassement. Leuven staat met 9 punten op een gedeelde zesde plaats. De goede flow van de voorbije weken van de Bears – twee competitiezeges en een bekeroverwinning – doen het beste vermoeden voor de partij van zaterdag.

Kevin Stilmant (22 jaar, center), goed op dreef in de vorige wedstrijd tegen zijn ex-team Luik, ziet Goliath nog niet meteen winnen van David. “Een wedstrijd moet altijd gespeeld worden. Oostende kan een mindere dag hebben en wij een hele goeie. Dat weet je nooit op voorhand.”

Denk je opnieuw te kunnen spelen na vorige week een kwartier lang een degelijke prestatie op het parket te hebben gelegd?

“Dat is koffiedik kijken. De coach laat nooit in zijn kaarten kijken. Ik hou me beschikbaar en hoop op speelkansen. Tegen Luik was ik wel een beetje gestresseerd in de beginfase, maar hoe meer ik aan spelen toekom, hoe meer ik dat van me af zal kunnen schudden.”

De coach vond in het verleden dat je je meer mocht laten gelden op het parket. Heb je het gevoel dat je dit vandaag beter lukt?

“Ik geef me 100 procent, speel echt niet met de handrem op. Mijn wolfshonger blijft, maar iedereen heeft zijn stijl. Ik ben misschien niet het type dat over lijken gaat of ellebogen gebruikt. So be it. Het beoordelen van mijn prestaties laat ik aan anderen over.”

Stilmant, die twee jaar psychologie studeerde in Louvain-la-Neuve, erkent dat de relatie met Eddy Casteels niet meteen geweldig is, en dat is een understatement. Er zijn spelers die beter liggen in de pikorde van de coach. “Ik kan niet anders dan dat samen met jou vaststellen. Soms doet het al eens pijn als andere jongeren het parket mogen betreden en ik nog maar eens van de zijlijn moet toekijken. Ik steek dat niet weg. Maar wat kan ik anders doen dan hard blijven werken? Ik maak de keuzes niet. Ik gun zowel Bucumi als de broers Nunes het licht in de ogen en ik kijk zelf niemand met de nek aan. Als de coach daartoe beslist, het zij zo. Ik aanvaard, wat niet wil zeggen dat ik geheel berust in mijn lot. Maar mijn gezicht zul je nooit op onweer zien staan. Daar behoed ik me voor. Ik blijf hoffelijk en sportief. Ik ben welopgevoed.”

Toen jij met Romain Boxus (inmiddels ex-Leuven) arriveerde bij Leuven heeft Casteels je nochtans ‘mismeesterd’ genoemd, toen hij het had over je periode bij Luik. Dan zou je warempel gaan denken dat jou hier meer speelkansen zouden worden verleend. Om in zijn terminologie te blijven: voel jij je bij Leuven dan niet een beetje mismeesterd?

(denkt na) “Dat zou ik zo niet durven uit te drukken.”

Klopt het dat je enkel nog speelt bij het A-team en niet langer bij het B-team?

“Dat klopt, ja.”

Hoe verklaar je dat?

(haalt schouders op) “Daar heb ik het raden naar. Er is me daarvoor geen uitleg gegeven.”

Met het ‘incident’ Skipper-Brown, waardoor de speler zijn eigen ruiten insloeg en zich waarschijnlijk definitief onmogelijk heeft gemaakt – als we de coach ook dit keer op zijn woord nemen – zijn jouw speelkansen ongetwijfeld toegenomen?

“Dat weet ik nog zo niet, al hoop ik het natuurlijk. Ik wens Jordan daarin niks kwalijks toe. Ik wil gewoon dicht bij mezelf blijven, mijn stijl en principes niet verloochenen.”

Pendel jij dagelijks van Wallonië naar Vlaams-Brabant?

“Ik ben wel van Namen, maar woon in Leuven. Ik hou van het pittoreske dat de stadskern biedt. Er is een zaak in het bijzonder waar ik weg van ben: Wurst, naast Café Central. Waar je luxehotdogs kan eten. Man, wat zijn die goed.” (lacht)

Vorig seizoen werd in extremis in een best of five verloren van Mechelen, waardoor coach Casteels zijn wonden moest likken en de droomfinale tegen Oostende aan zijn neus zag voorbijgaan. Is die kater na het knaljaar al doorgespoeld of moet een uitzege zaterdag nog steeds de zure oprispingen wegnemen?

(droogjes) “Coach Casteels blikt altijd vooruit, nooit achteruit. Verder geen commentaar.”

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Lees meer