© Hans Put

© Shanna Wouters

thumbnail:
thumbnail:

COLUMN Shanna Wouters: De Zure Appel

Beringen -

Shanna Wouters schrijft een column over het dagelijkse leven in Beringen.

Shanna Wouters

En ja... dat komt er dan van. Ik wou én zou kost wat het kost toch wel mijn "plicht" vervullen op Paal op Stelten. Niet dat het mijn plicht is, al 14 jaar niet trouwens, maar het is zo spontaan gekomen, ontsproten en ik ben er in getuimeld. Het is ook niet lucratief, niets wat ik doe, het is gratis. En hoewel politici altijd beweren "gratis bestaat niet", nou, hun wereld en de mijne liggen blijkbaar mijlenver uiteen. Ik doe het uit respect voor de lezer. Die 15.000 online zieltjes, zonder de papierenversie-lezers. Ook uit respect voor de organisatie, de hardwerkende mensen die zich inzetten op en rond het podium. Al dan niet vrijwillig. Ik doe het voor de glimlach. Dat klein beetje respect dat je soms krijgt. Maar ik deed het vooral met de glimlach.

Al betaal ik deze keer wel de venijnige rekening. Een zuur appeltje om door te bijten. De kinesist heeft letterlijk en figuurlijk zijn handen vol aan me. Drie dagen sjok ik door het huis zonder ook maar iets nuttigs te kunnen betekenen. Tuinesië lonkt buiten, maar mijn bed in dit luxeresort is het enige wat me aantrekt. De zaligheid van gewoon te slapen en het allemaal niet te moeten voelen. Vooral ook van er niet te moeten over denken. Ik kon de festivalzaterdag overleven op een sandwich en een nachtelijke portie zoute noodles, zondag riskeerde ik mijn overgevoelig darmsysteem overhoop te halen door dankbaar, maar vooral snel en gehaast, mijn eetbon te nuttigen in de VIP-zone. Waar ik probeerde me ergens in een hoekje veilig te zetten, weg van een paar prominenten, of vooral zij die dachten dat ze dat waren, die anders geheid over mij struikelden. Nu, dat type herinnert zich achteraf ook weinig van de zaak, over het algemeen vonden ze het allemaal "geweldig". Dat ze al om 17 uur al zwalpend op de benen, gewapend met hun drank ten oorlog trokken in het veld, dat is een bijkomstigheid. Waarschijnlijk lag hun alcoholverbruik zo hoog door de afkondiging van de waterschaarste in bepaalde supermarkten. Het zijn sociale wezens. Ik zou dankbaar zijn moest ik nog twee benen deftig kunnen gebruiken.

Maar ik ben er om mijn “werk” te doen, ik wil iets bijdragen, ook al word ik in de statistieken afgeschreven als niet-toeleidbare langdurig werkloze en beschrijven sommigen in de media me als "profiteur van het systeem". Ik heb het systeem niet gemaakt. Ik ben invalide verklaard en sta inderdaad op de "dop". Duizenden met mij. Foutje in de wet. Geen minister die er om maalt. Ik ben geen nummer, geen statistiek, maar een mens van vlees en bloed. Heel soms plooi ik me in 2,4 of zelfs 6 en dan doe ik meer dan dat ik eigenlijk kan of goed voor me is. Op dat moment, zelfs met een tandpastaglimlach, ben ik de persoonlijke hoofdsponsor van de farmaceutische bedrijven. Hoe dan ook, er volgt de rekening. Een zure appel. Gelukkig! Ik heb nog humor en ik ben sowieso toch geen zoetebek.

Foto 1: Credits Hans Put

Aangeboden door onze partners

Immo

Jobs in de regio