© Shanna Wouters

Column Shanna Wouters: Een echt vakantiegevoel

Beringen -

Shanna Wouters schrijft een column over het dagelijkse leven in Beringen.

Shanna Wouters

Zoals het een echte toerist betaamt, is een luilekker vakantie niks waard zonder een daguitstap naar één of andere nog grotere trekpleister vlakbij de gekozen vakantiebestemming. Al was het maar als locatie voor de perfecte selfie, waar dan iedereen staat te drummen op de idyllische plek, die verlaten leek op Google, want we moeten het allemaal toch kunnen posten op social media. Ik zou dit jaar vanuit het prachtige Tuinesië maar afzakken naar één (toeristische) trekpleister, maar in de wetenschap dat er met mij tienduizenden anderen exact op dat moment hetzelfde zouden doen. De inkomkaartjes lagen al jaren in de kast stof te vangen, corona had er een stokje voor gestoken, verschillende keren, maar dit was het grote jaar. Het jaar om mijn weddenschap met de redacteur ook waar te maken en een gigantische berg mosselen te winnen. Ik zou afzakken naar Park de Nieuwe Koers in Oostende voor het concert van het jaar: Rammstein.Zou. Want niet alleen corona was er, wat u nooit wist en zelfs vele naasten niet, is dat mijn lichaam er helemaal anders is over gaan beslissen. Zo anders dat ik vanuit Tuinesië deze zomer meer ziekenhuizen en artsen heb gezien dan een gemiddeld mens op zijn leven. Maar met 4 wielen onder je achterste bolt het nu eenmaal sneller bergaf dan dat je bergop raakt, logisch toch? Dus ik moest Rammstein schrappen. Met veel pijn in het hart. Maar het botste ook op onbegrip van mijn compagnie, want ik kon toch even mezelf tien uur opofferen om gezellig mee te gaan? Nou, als de deuren openzwaaien in Oostende om 16 uur, lijkt me vertrekken in Limburg rond 17 uur geen optie, dan reikt de file me dunkt tot Wacht-e-beke. Dat draait uit op: verkrampt in een auto zitten waar je niet even uit kan, gedoe om een toiletbezoek, ongemakkelijke houdingen aannemen de hele avond, maar wel de beste muziek ter wereld, naar mijn mening, ja dat wel. Daarna rond 3 uur pas weer thuiskomen. Nee, sorry. Het realisme is dat mijn lichaam dat gewoon niet meer aankan. Werd niet begrepen door mijn voorzien gezelschap. Maar ach, zo leer je mensen ook weer beter kennen.Moeke vond het vooral heel sneu. Ze wist, ondanks haar aversie voor die 'ketelmuziek', hoe zeer ik ernaar uitgekeken had. Hoewel we graag met mekaar plagerig steggelen, we gunnen mekaar de wereld. Dus, bedacht ze zo, als we nu eens een half dagje Vlissingen doen? Zo even een uurtje of twee naar ons favoriete Strandpaviljoen Pier 7. Met de voetjes in het zand, want ja, daar kan dat, zelfs met een rolstoel! En zo vertrokken we op een zondag om tegen de middag, fileloos neer te strijken op het strand en in de vroege vooravond weer in ons Tuinesië te zitten. Maar wat hebben we genoten! Van die gastvrijheid die je even normaal doet voelen en niet anders. Om even weer mens te zijn die 'gewoon' naar de zee kan, over de rolmat, dwars door het strand, het geeft je het gevoel waardevol te zijn en niet afgeschreven, want je hoeft niet vanaf de dijk te turen naar de zee. Je zit lekker tussen het volk op het zand, briesje door de haren. Heerlijk is het, om even te vergeten dat ik dingen helemaal moet opgeven maar gewoon vrijuit en geheel op het tempo van mijn lichaam kan genieten zonder poespas, alsof ik even zonder beperking was. Dat, dat is pas écht even een vakantiegevoel hebben.

Aangeboden door onze partners

Immo

Jobs in de regio