Tom Sturridge als Dream, de koning van het Rijk der Dromen in de fantasyserie van Neil Gaiman ‘The Sandman’. 

Tom Sturridge als Dream, de koning van het Rijk der Dromen in de fantasyserie van Neil Gaiman ‘The Sandman’. © Netflix

Op Netflix toont The Sandman een boeiend zandmannetje voor een meer volwassen publiek

Neil Gaiman mocht The Sandman van DC Comics naar eigen goeddunken updaten in een serie graphic novels. Daar heeft de Brit nu een televisieserie uit gedestilleerd. Mét fascinerend resultaat.

Chris Craps

De prominente schrijver Norman Mailer omschreef de boeken van Gaiman als ‘stripverhalen voor intellectuelen’. De Amerikaan ging daar misschien wat ver in, maar ze presenteerden in ieder geval thema’s die ook een volwassen publiek konden boeien. Een adaptatie voor de bioscoop zat er zeker in, maar bleek te moeilijk door het complexe narratief en de unieke visie van bedenker Neil Gaiman (Stardust, Coraline, American Gods).

Uiteindelijk werd gekozen voor een tiendelige (Netflix)televisieserie waarover de schrijver véél controle had. Goed nieuws, want in The Sandman wordt niet alleen enorm veel verteld, er komen ook steeds weer nieuwe personages bij, terwijl andere verdwijnen.

 

 ©  LIAM DANIEL/NETFLIX

De protagonist is meestal Morpheus/Dream (een perfect gecaste Tom Sturridge die opgemaakt werd als de jonge Robert Smith van The Cure): de Sandman die waakt over het Rijk der Dromen. Wanneer een magiër (Charles Dance uit Game of Thrones) Death wil vangen om zijn overleden zoon terug te brengen, sluit hij per vergissing Dream op. De magiër ziet zijn fout in, maar maakt van de nood een deugd. Hij steelt Dreams zandbuidel, helm en robijn - voorwerpen die hem macht geven - en dwingt zijn gevangene te onderhandelen.

Honderd jaar later komt Dream opnieuw vrij en kan hij beginnen met de heropbouw van zijn rijk. Intussen krijgt hij te maken met de rebellie van de zoon van de magiër, zijn creatie The Corinthian en zijn zus Desire.

 

 ©  COURTESY OF NETFLIX

Antropomorfisme

De eerste vijf afleveringen van The Sandman komen grotendeels overeen met Preludes & Nocturnes, het eerste volume van de graphic novels. Daarin gebeurt enorm veel, maar in de Netflix-reeks wordt alles helder verteld zonder dat het overhaast aanvoelt. Bovendien relativeert Gaiman het absurde van het antropomorfisme door er een flinke geut van zijn zwarte humor aan toe te voegen, zoals in de Kaïn en Abel-scènes.

Hij is op zijn best wanneer hij per aflevering een bepaald thema verkent. Zo toont hij in een van de episodes de desastreuze gevolgen van eerlijkheid wanneer de zoon van de magiër (een fantastische David Thewlis) in een diner mensen ‘verleidt’ om niet meer te liegen. In een andere aflevering probeert Dream iets van zijn zus Death te leren over het leven. Er wordt heel veel gepraat, maar dramatisch zit alles snor en de conversaties klinken nooit als inhoudsloze pauzes in afwachting van actie zoals in de Avengers-film van Marvel.

Eigenlijk zou de antropomorfe aanpak niet mogen werken, omdat de toeschouwers zich toch niet met de meeste personages kunnen identificeren. Maar Gaiman geeft wezens zoals Dream, Corinthian, Death en Desire een paar menselijke trekjes mee, waardoor ze toch fascineren.

 

 ©  COURTESY OF NETFLIX

Interessant is ook de geslachtsverandering die bekendere personages ondergaan hebben. Zo worden opperduivel Lucifer Morningstar (bekend van de serie Lucifer) en exorcist John Constantine (ooit een rol van Keanu Reeves) nu vertolkt door respectievelijk Gwendoline ‘Game of Thrones’ Christie en Jenna ‘The Serpent’ Coleman.

Oppervlakkig gezien zou je een absurd gegeven als The Sandman geen enkele kans geven, maar wat Gaiman ervan gebakken heeft, is niet alleen prima ontspanning, maar ook fascinerende televisie.

‘The Sandman’ speelt nu op Netflix.

Aangeboden door onze partners