Kris en Ingrid huren nu een appartement in Zoutleeuw, maar de kosten lopen op. 

Kris en Ingrid huren nu een appartement in Zoutleeuw, maar de kosten lopen op. ©  Karel Hemerijckx

Kris en Ingrid moesten eigen woning op zes dagen verlaten: “Dertig jaar voor niets gewerkt”

Sint-Truiden/Zoutleeuw -

Amper zes dagen kregen Kris Stevens en Ingrid Callens om hun appartement van Residentie Platanus in Sint-Truiden te verlaten. Door problemen in de houtconstructie dreigt het hele gebouw op termijn in te storten. Wat volgt, is een financiële en mentale marteling. Om hen te steunen, start hun dochter met een crowdfunding.

Thomas Jansen

Lees ook: Reconstructie: hoe rot hout Truiense eigenaars Parc du Sud al jaren verontrust

Na 22 jaar in Gingelom te hebben gewoond, gingen Kris en Ingrid een zevental jaar geleden op zoek naar een nieuwe woning. “Ons huis in Gingelom had veel trappen, terwijl Ingrid al een tijdje sukkelt met haar knieën en rug”, zegt Kris. “Daarom gingen we op zoek naar een woning die paste bij onze toekomst. We hadden zeker dertig projecten gezien, toen we in 2014 uitkwamen bij een nieuwbouwappartement in Sint-Truiden.”

Het betrof één van de 25 appartementen van Residentie Platanus die samen met enkele andere residenties Parc du Sud vormt, gelegen langs de Luikersteenweg in Brustem. “Het project voor wie wil wonen met een vakantiegevoel, in de rust en de natuur”, beloofde een reclamebrochure. Bovendien zou alles opgetrokken worden in houtskeletbouw. “Dat ecologische verhaal sprak ons meteen aan”, zegt Ingrid. “Het was een mooi appartement van 100 m², met daarnaast nog een groot terras en een ruime garage. Bovendien hadden we nog inspraak in de indeling. Zo lieten we van één van de drie slaapkamers een badkamer maken, zodat we de voorziene badkamer als extra berging konden benutten.”

Terrassen

In november 2014, zo’n zeven maanden na de aankoop, konden Ingrid en Kris hun intrek nemen in het appartement. “We waren er heel gelukkig”, vertelt Kris. “Maar na enkele jaren ontstonden er problemen bij terrassen in de middelste blok, niet de onze. Die moesten uiteindelijk zelfs gestut worden. Zo’n twee jaar geleden merkten we dat ook ons terras begon door te hangen. Eerst ging het om millimeters, maar na een tijdje spraken we al over centimeters. Op een bepaald moment werd ons afgeraden om dat terras nog te gebruiken. Dat was al een eerste streep door de rekening.”

Zo’n twee jaar geleden merkten we dat ook ons terras begon door te hangen. Eerst ging het om millimeters, maar na een tijdje spraken we al over centimeters

Kris Stevens en Ingrid Callens

Een getouwtrek met de bouwheer en de architect volgde. Uiteindelijk namen de eigenaars samen één advocaat onder de arm en trokken ze naar de rechter. Die stelde op zijn beurt een expert aan, om het probleem te onderzoeken. “Het onderzoek spitste zich eerst toe op de terrassen”, zegt Kris. “Dat bleek al snel niet oké. Recent hebben ze in de middenblok ook de binnenvloeren getest. Omdat daar ook problemen opdoken, hebben ze die boringen ook bij ons gedaan. Op de ene plek was er geen probleem, op de andere wel. Maar goed, het moet overal in orde zijn.” Wat dat probleem precies is, en wie ervoor verantwoordelijk is, moet het rapport van de gerechtsdeskundige nog uitwijzen. Vermoed wordt dat het hout in de vloeren bij de opbouw nat geworden is, waardoor er nu houtrot optreedt.

In Residentie Platanus moesten verschillende terrassen gestut worden. 

In Residentie Platanus moesten verschillende terrassen gestut worden. ©  Karel Hemerijckx

Onbewoonbaar verklaard

Feit is dat de grond onder de voeten van Kris en Ingrid goed een maand geleden alleszins figuurlijk wegzakte. De boringen toonden aan dat de stabiliteit en de brandveiligheid van het gebouw niet gegarandeerd konden worden. Eind juni besloot Jelle Engelbosch, op dat moment waarnemend burgemeester van Sint-Truiden, het gebouw te laten ontruimen. “Op donderdag 1 juli rond 20 uur stond de politie opeens aan de deur”, zegt Ingrid. “Ze hadden een hele stapel brieven mee. Daarin stond dat de intentie er was om het gebouw onbewoonbaar te laten verklaren. De agenten vertelden dat we tot woensdag hadden om iets anders te zoeken. Dat was amper zes dagen...”

De agenten vertelden dat we tot woensdag hadden om iets anders te zoeken. Dat was amper zes dagen...

Kris Stevens en Ingrid Callens

Het is het begin van een emotionele rollercoaster voor Kris en Ingrid. Een mentale uitputtingsslag, waarvan het einde nog niet in zicht is. “In allerijl zijn we op zoek moeten gaan naar een onderkomen”, zegt Ingrid. “We wilden ook beginnen inpakken, maar wat moet je doen? Wat neem je mee en wat niet? We wisten niet eens waar we naartoe zouden gaan. Konden we nadien nog terugkomen? Dat was allemaal niet duidelijk.”

Kris: “Uiteindelijk vonden we een appartementje in Zoutleeuw waar we meteen in konden. Maandagochtend zijn we gaan kijken. Het was springen of verdrinken, dus konden we niet twijfelen. Zo was er toch al een geruststelling: we zouden twee dagen later nog een dak boven ons hoofd hebben.”

Verhuizen

Sarah, de 30-jarige dochter van Kris en Ingrid, trommelde intussen zoveel mogelijk vrienden op om te helpen verhuizen. Ook dat was op die korte tijd geen sinecure. “Een verhuisfirma inschakelen lukte niet meer”, zegt het koppel. “We moesten heel snel beslissen wat we nog zouden meenemen en wat niet. Eerst werd gezegd dat we de garage en de kelder in het appartement nog mochten gebruiken als opslagruimte. Maar één van de laatste dagen kregen we te horen dat ook die leeg moesten, ook al is daar geen instortingsgevaar. Een zoveelste opdoffer...”

Het koppel moest dus in allerijl een ruim appartement met garage en terras, alles samen goed voor 180 m², inruilen voor eentje van 70 m², zonder al te veel opbergruimte. “Via de vriend van onze dochter konden we wat spullen opslaan in een loods in Ham. Daarna kwam de stad met het initiatief van een gecoördineerde verhuis, waarbij zij ook zes maanden zouden instaan voor de opslag van dingen die we niet direct kwijt konden. Daardoor staan onze spullen nu op vier verschillende plaatsen. Onze zomerkledij ligt hier, net als wat borden en tassen. Maar de winterkledij, ons hobbymateriaal, onze tuintafel… staan allemaal in de loods of in de opslagruimte. Onze fietsen staan voorlopig bij vrienden.”

Kosten

Kris en Ingrid blijven intussen worstelen met vele vragen. Wat zal er gebeuren met hun appartement? Zullen ze ooit nog iets van hun centen terugzien? En hoe komen ze er financieel weer bovenop? “We kunnen ons appartement niet verkopen en mogen er zelfs niet in, maar we blijven wel opdraaien voor de kosten”, zegt Kris. “Momenteel moeten we huur betalen, terwijl onze lening ook doorloopt. De kosten voor de syndicus lopen door, er zijn opslagkosten, gerechtskosten…We hebben dertig jaar hard gewerkt, maar dat lijkt nu plots voor niets geweest.”

Om hen financieel én mentaal een duwtje in de rug te geven, startte dochter Sarah een crowdfunding. “Aanvankelijk hadden we het daar heel moeilijk mee”, zeggen Kris en Ingrid. “We willen geen bedelaars zijn. Maar we beseffen nu ook dat we alle hulp moeten aanvaarden. Onze dochter is momenteel écht een lichtpuntje voor ons. Ik weet niet hoe we deze tijd zonder haar zouden doorkomen. Zij is onze rots in de branding, ook al zou het normaal gezien omgekeerd moeten zijn.”

Wie Kris en Ingrid wil steunen, kan dat doen op www.doneeractie.nl/een-mooie-toekomst-voor-kris-en-ingrid/-54537

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio