© Shanna Wouters

COLUMN SHANNA WOUTERS: Mijn eerste prik

Beringen -

Shanna Wouters schrijft een column over het dagelijkse leven in Beringen.

Shanna Wouters

Terwijl het zand en grind een knisperend geluid onder mijn banden veroorzaken, knispert er ook iets in mij. Ik voel zoveel emoties wanneer ik over het pad van de oude elektriciteitscentrale op be-Mine rijd. Het is een aangename stralende zonnige zaterdagmiddag. In deze zone is een mondmasker verplicht en plots voelt dat heel benauwd, zelfs beklemmend aan. Het is een gevoel dat ik de laatste tijd steeds vaker ervaar. Zelden zijn ze geconnecteerd met de weersomstandigheden, maar wel met het gemis aan eens 'opgelucht' kunnen ademhalen waar en wanneer ik wil. Zo wordt bijvoorbeeld een namiddagje een luchtje scheppen plots heel bedrukkend als je toch weer achter dat masker gevangen zit. Aan de andere kant zullen we bij afschaffing van deze mondmaskerplicht ook weer moeten wennen aan het idee dat we veilig kunnen zijn in de massa, zonder bescherming. Maar hier op deze mooie namiddag op be-Mine heb ik vooral zin om mijn mondmasker af te nemen. Ik snak naar verse lucht. Mijn handen en lippen trillen zelfs lichtjes van de spanning, mijn ogen worden troebel van de tranen die plots opwellen. En toch zit ik met kriebels in mijn buik. Ik wil gillen hoe geweldig dankbaar ik ben dat ik de pijltjes màg volgen met het woord 'Vaccinatiecentrum'. Ik glimlach en pink een traantje weg tegelijkertijd. De weg naar de inenting was niet simpel, maar ik grijp deze kans met twee handen. Bij elke etappe die we in het circuit nemen, staan begeleiders klaar, om de weg te wijzen, me mee te nemen in de lift, of me in te schrijven. Tussen het verbijten van zoute gelukswaterlanders door, die ik echt probeer te verbergen, maken de vriendelijke vrijwilligers een praatje met mij. Net bij de laatste etappe voor mijn prik word ik overrompeld door euforie: daar staat een bekend gezicht van Toerisme Beringen! Verdomme, wat mis ik de mensen rondom me toch!Een vriendelijke verpleegster van het Wit-Gele Kruis neemt me mee naar de prikzone. Al snel staat ook de coördinerende arts erbij, want ja, ik ben inderdaad dat lijvige dossiertje waarover UZ Leuven zijn zegen moest geven. Ik word gerustgesteld dat alles klaarstaat, mocht het toch misgaan: adrenaline, epi-pennen… Kortom, ze zijn voorbereid. En dan is het zover: Eindelijk krijg ik de eerste van mijn twee vaccins! Nog net op tijd verbijt ik de tranen van geluk. Wat heb ik hier zo naar uitgekeken. Iedereen die hier rondloopt, vindt het vanzelfsprekend dat ze hun prikje krijgen. Sommigen zien het zelfs als hun 'plicht' ten aanzien van de maatschappij. Anderen doen het dan weer omdat ze zonder de prik niet op reis mogen. Maar ik zie het helemaal niet als vanzelfsprekendheid, maar als een kans om niet ziek te moeten worden. Ik ervaar zelfs geen zenuwachtigheid of ik al dan niet allergisch zou reageren, want het team dat me hier omringd, heb ik thuis niet. Wanneer ik thuis op iets onbekend heb gereageerd, zeg ik wel eens lachend tegen de artsen dat ik “allergisch aan mezelf” ben. Na een half uurtje mag ik het vaccinatiecentrum verlaten, zonder enige allergische reactie. De glimlach is niet meer van mijn gezicht af te krijgen, maar dat ziet helaas niemand achter dit mondmasker. Wat kijk ik ernaar uit om mijn glimlach weer te kunnen tonen aan de wereld!

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio