© Shanna Wouters

Column: Een crème (van een) madam!

Beringen -

Shanna Wouters schrijft een column over het dagelijkse leven in Beringen.

Shanna Wouters

Terwijl de terrasjes onder de stralende zon goed gevuld geraakten, ben ik bezig geweest met het opfleuren van mijn tuintje. Kleur brengen rondom de groene graszoden. Het lange grijze voorjaar deed me echt snakken naar nog meer diversiteit in de tuin. Dus kozen we ervoor om een assortiment van prille voorjaarsbloeiers die zich al vroeg op het jaar laten zien, tot late herfstbloeiers aan te planten. Liefst met aantrek tot vlinders en bijtjes, want dat is weer positief voor de moestuin. Ook in de moestuin duiken dit jaar bloemen op, sommige trekken goede insecten aan of zorgen dan weer dat schadelijke insecten andere oorden kiezen. De laatste weken heb ik echt geploeterd in de tuin, zo erg dat ik niet meer schoon te krijgen was met een simpele douche. Maar met een stevig borsteltje krijg je het er ook af. En mijn verpleegkundigen hebben gelukkig spierballen! Natuurlijk ging het aanleggen van deze pracht en praal niet zonder horten en stoten. We moesten al eens hulp inroepen, als we ten einde raad waren of compleet uitgeput. Gelukkig hebben we dan vrienden die ons met raad en daad bijstaan. Het nodige gesteggel tussen moeder en dochter kan ook niet ontbreken, dat hoort erbij, al hebben we vooral veel gelachen. Nu ontbrak alleen nog de kers op de taart. Een laagje schors, voor de sier maar ook als bedekking tegen uitdroging en om onkruid tegen te houden. Dat was het laatste loodje. De zakken waren net in de auto geladen als de magische woorden voor het eerst in anderhalf jaar uit Moeke haar mond kwamen: "Ik heb zin in een crèmeke". Moeke en ijsjes, het is een historie apart. Ze is er verlekkerd op. De laatste tijd beperkt het zich tot af en toe thuis eentje, maar er zijn echt wel periodes geweest dat ze er bijna elke dag eentje at. Dus wij op zoek naar een rustige zaak, op een donderdag om 15 uur ‘s middags mocht dat geen onoverkomelijk probleem zijn. Ergens verscholen in de bossen, waar nog geen militair te bekennen valt, hebben wij onze vaste stek. Dus gingen we daar eens een kijkje nemen. En ja, het was er lekker rustig. Een langgerekte toog vol kleurrijke bakken keek ons tegemoet. We gingen zuinig voor twee bolletjes elk. Onze smaken verschillen nogal, ik ben eerder voor de frisse aroma’s, terwijl het voor Moeke vaak niet zoet genoeg kan zijn. Op deze mooie voorzomerse dag smaakte het enorm. Het was dan ook al twee jaar geleden sinds we nog eens een ijsje op een terrasje smulden. Het smaakte voor Moeke zelfs naar meer... zo fel dat ze nog een ommetje maakte om haar bestelling te herhalen. Ja, het is een crème van een madam die haar ijsje op tijd en stond moet hebben! Ach, het zijn die kleine gestolen momentjes, die het zo vreugdevol maken. En waar ik 's avonds, bij het aanschouwen van mijn bloemetjes, met een glimlach aan terugdenk.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio