© Salim Seghers

Keuringskaart verlopen

Peer -

Salim Seghers schrijft een column over het dagelijkse leven in Peer.

Salim Seghers

Ik bracht op een luie zondag in coronatijd een kort bezoekje aan een jarige vriend. De Noord-Zuidverbinding richting Pelt is een kort maar mooi stukje autostrade met (op zondag) heel weinig verkeer. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik een politiewagen naderen met blauwe zwaailichten. Zoals het past reed ik mooi rechts, zodat de linkse rijbaan helemaal vrij zodat ze me veilig en vlug voorbij konden steken. Wat is dat? Ze bleven achter mij aanrijden. Als brave burger zette ik mijn richtingaanwijzer aan en reed zoals het hoort naar de pechstrook. Zij ook, ze stopten net achter mij. Een fiere jongeman in gevechtskledij, kogelvrij vest, pistool en matrak duidelijk zichtbaar, kwam naar mij toe, handboeien aan de broeksriem. Hij vertelde op duidelijke en strenge toon dat mijn keuringskaart reeds twee weken verlopen was en dat ik dus niet in orde was. Papieren graag: je verzekering, je paspoort, je keuringskaart, je rijbewijs, enzovoort. Kijk zelf maar: twee weken geleden verlopen en mijnheer blijft maar rijden. Dit wordt een boete."Mijnheer, ik heb geen groene kaart gekregen om naar de keuring te gaan." Die groene kaart is handig maar niet verplichtend. Na de sluitingen van de keuringscentra door Covid19 moet je zelf je keuring opvolgen met of zonder groene kaart. Begrepen! Je hebt nu drie mogelijkheden: naar huis, naar de garage of naar de keuring."Mijnheer de agent, het is zondag, dus ik kan alleen maar naar huis." Hij knikte alsof ik een wereldprobleem had opgelost, zoals Donald Trump zou doen in het Witte Huis bij een ernstige complicatie met China of Rusland. "Krijg ik een boete?" Jazeker, en wil mijnheer in dit toestel blazen alsof je een kaars uitblaast voor een alcoholtest. Zou dat lukken? Die tweede agent had een flesje champagne zien liggen als cadeautje voor mijn vrienden. Hij dacht dat ik terugkeerde van een feestje. Negatief, zei hij een beetje ontgoocheld. Oké, dan mag je nu vertrekken naar je adres in Peer. Wij volgen je. En inderdaad, die lieve agenten waren zo bezorgd om mijn veiligheid, dat ze een heel stuk achter mij bleven rijden tot ze het bordje Peer zagen. Daar draaiden ze af in een andere richting zonder goededag te zeggen, zonder een knipperlichtje te geven of een kort signaal via hun claxon. Dit afscheid had iets meer mogen zijn na zo'n fijne escorte. Toch bewonder ik hen, om zelfs op zondag zo intens te werken, terwijl er zoveel technisch werklozen zijn. Hierbij nog een kleine, onbelangrijke vaststelling: mijn groen, pas gewijd palmtakje dat ik altijd in de auto bewaar, heeft niet optimaal gewerkt. Een boete voor zo'n brave burger. Ze zullen hierboven toch niet met coronabesmettingen en technisch werklozen te maken hebben? Personeelstekort, bedoel ik! Maandagvoormiddag. Het was erg druk op de keuring in Eksel. Vijf lange rijen die moesten aanschuiven. Eindelijk mijn beurt. De controleur vroeg om de motorkap te openen. Het lukte mij niet. Kom, zei hij, waar jij aan trekt, dat is de handrem. Iedereen keek naar mij. Mondmasker op, zwijgen en snel doorgaan leek mij zonder meer het verstandigste. Ik hoorde iemand lachend zeggen: dat is toch die zanger van Peer, die ook jarenlang schoolmeester geweest is. Jaja, zei zijn buurman, maar wel van het eerste leerjaar.

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio