© Marleen Sijbers

COLUMN Marleen Sijbers: Gevleugelde rijkdom

Zutendaal -

Marleen Sijbers schrijft over het leven in Zutendaal.

Marleen Sijbers

Soms voelt een mens zich natuurlijk rijk. Meestal zit hem dat in kleine dingen.Vorige winter hadden we een kramsvogel op bezoek in onze tuin. Mensen, was me dat een vraatzuchtig wezen. Nu, ik begrijp hem wel. Mijnheer de ‘Turdus pilaris’ (zie foto van natuurfotograaf Eric Stukken uit Neeroeteren), zoals hij in de natuurgids met een geleerde benaming werd genoemd, was enkel op doorreis. Het was dus een kwestie van volvreten of de tocht niet overleven. Het was niet aan ons – mensen – om hem te verjagen. We hadden nog chance. Meestal komt zo’n lijsterachtige in troepen van tientallen tegelijk. We hadden een solist op bezoek. Hij eiste alle aanwezige kersappeltjes voor zich alleen op. Normaal gezien vinden de andere vogels die vruchtjes niet om te vreten. We voederen voldoende ander lekkers. Maar nu dat tirannieke heerschap beslag legde op die schamele drie struiken, wilde ineens iedereen mee proeven. De merel, in zijn gedistingeerde zwarte lakense pak, maakte niet al te veel ruzie. Hij hield zich tevreden met de restjes, die op de grond vielen. ‘Die druktemaker is zo weer weg,’ zag je hem denken. De koolmezen en mussen hadden, kwajongensachtig als die zijn aangelegd, de tijd van hun leven. Telkens de kramsvogel zijn rug draaide, doken ze in troepjes naar de rode lekkernijen. Als ze weer door de gulzigaard verjaagd werden, fladderden ze luid kwetterend naar het dak van de serre. ‘Die hebben we mooi liggen gehad,’ hoorde je hen giechelen.Dan kwam de maand mei. Daarmee was de tirannie van het voedselgevecht voorbij. Overal was het van ‘ren je rot’: om de mooiste nestbekleding, het liefste wijfje en het meest lokkende lied. Ik liep over van medelijden voor een hinkende, verminkte tortelduif. Hij was duidelijk gekwetst aan zijn vleugel. Zou het nodig zijn om hem naar het Natuurhulpcentrum van Sil over te brengen? Mijn man gelooft heel sterk in de helende kracht van de natuur. We hielden het beestje angstvallig in de gaten. Na enkele dagen was de gewonde nergens meer te bespeuren als we het gras doorzochten. Weer bewees mijn man een vogelkenner te zijn. De geneeskundige oerkracht zorgde ervoor dat mannetje en vrouwtje duif tevreden naar elkaar roekoeën. Ze zitten tegenwoordig heel romantisch samen op ons dak.Met Pinksteren beleefden we de verrassing van het jaar. Een volledig witte duif bezocht net op dat moment onze tuin. Wilde die ons een speciale boodschap van In Den Hoge overbrengen? We mogen het geloven.

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio