© Salim Seghers

COLUMN Salim Seghers: 50 jaar artiest

Peer -

Salim Seghers schrijft een column over het dagelijkse leven in Peer.

Salim Seghers

Je hebt zo van die dagen, die je zo snel mogelijk wilt vergeten: opstaan met rugpijn, een proces in je brievenbus, een auto die niet start, koud en winderig regenweer... Je vloekt en sakkert dan. Je gebruikt uitdrukkingen als ‘sh*t’, ‘k**dag’, ‘godverdomme’. Maar na regen komt gelukkig zonneschijn. Soms komt er ook goed nieuws: een toffe mail, een leuk, onverwacht bezoekje, een pakje gebracht door de postbode met je langverwachte bestelling. Je dag fleurt weer op. Je kijkt in de spiegel en roept van vreugde: ‘joepie’, ‘woah’, ‘oh God’, ‘knap zeg’. Gelukkig zijn is soms zo eenvoudig, zo dichtbij.

Gisteren had ik zo'n supermooie dag: bezoek van onze burgemeester Steve Matheï bij mij thuis. In naam van de stad Peer kwam hij mij proficiat wensen voor '50 jaar Salim Seghers'. Je staat dan middenin de belangstelling. Je glundert bij al die mooie, lovende woorden en voelt je bloeddruk stijgen. Wie je ook bent, wat je ook doet: een woordje van dank en appreciatie is een welgekomen medicijn. Het streelt je ego. Het zijn vitamines waardoor al de inwendige organen weer prima weken. Het hart klopt zoals in je beste dagen.

Ik moest eraan denken dat ik precies 50 jaar geleden met mijn erg zieke buurman Berke Evens weer naar zijn thuis reed na een pijnlijk bezoek aan het ziekenhuis. De specialist gaf hem geen hoop op beterschap. Erger nog: bereid je maar voor op het ergste. Het was stil in de auto. De tranen rolden over zijn wangen. Ik kreeg het koud en mijn lichaam beefde van verdriet. Woorden van troost vond ik niet. Thuisgekomen ging ik mijn muziekkamertje in, nam mijn gitaar en componeerde dit liedje: “Die tranen van jou, raakten mij diep in mijn hart.” Een eenvoudig lied, maar recht uit het hart en vooral heel hoog van toon, zodat je er niet naast kon horen.

Mijn platenbaas vond de melodie ijzersterk, maar de tekst te zwaar, te bombastisch, te negatief. De dag van de opname kreeg ik zijn herwerkte tekst: “Verlaat me nooit, liefste nee, verlaat me nooit”. Dit wordt een top 45-toerenplaatje voor de jukebox en de radio, niet voor het ziekenhuis. Achteraf gezien had hij wel gelijk. Toen het liedje overal op één stond, was buurman Berke al in het hiernamaals. Ik weet zeker dat hij dit liedje in de hemel meezong bij het eten van zijn bordje rijstpap met een gouden lepeltje. Hij was mijn manager hierboven. Muziek van Salim Seghers in de hemel, dat is pas een hit. Dromen kost niets.

Vandaag is het zover. Feestvieren bij een carrière van 50 jaar artiest is heerlijk. Nooit durven denken dat ik het zoveel jaren zou volhouden. In ons vak zijn ups and downs niet veraf. Problemen met je manager, je partner, je muzikanten, je stem, je financiën... en voorbij is het mooie liedje. Hard werken is vaak niet voldoende, het geluk moet af en toe - zeg maar regelmatig - aan je zijde staan.

Gek, maar bij dit feest komen er andere en vervelende vragen op je af: hoelang ga je nog door? Is het nu na een jaar corona niet het goede moment om definitief te stoppen? Kan jij je teksten nog onthouden? Is je stem nog oké? Komen er veel aanbiedingen binnen? Als je dan 's avonds in dat bed ligt, komen die vragen je nachtrust storen. Stoppen met zingen, niet meer bij mijn fans zijn, gedaan met applaus en bloemen, iedere dag en weekend thuis zitten en vervelen, geen fanreis naar Lloret de Mar, met oudejaarsavond thuis aan tafel zitten in plaats van zoveel mensen te ontvangen en te animeren... Mijn besluit was snel gemaakt: zolang mijn stem en gezondheid het toelaten, zal ik blijven zingen. Ja maar... Nee, daar wordt niet over gediscussieerd. Is dat duidelijk?


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio