© Eric Dupain

COLUMN Eric Dupain: Ram Bam Bam: de pagina is omgedraaid

Heers -

Een heel persoonlijke column van onze columnist die terugblikt op een van de moeilijkste periode in zijn leven: zijn burn-out.

Eric Dupain

8 september vorig jaar vertelde ik in mijn column openlijk over mijn dip waarin ik terechtgekomen was. Maandenlang werken zonder genoeg te rusten had zijn tol geëist. De reacties op die column gingen alle kanten op. Troostende woorden, verontrustende WhatsApp-berichten, bemoedigende woorden. Na een behandeling van mijn osteopaat Ken Naudts ging het licht uit. Toen ik hem daags nadien belde, volgde een gesprek waarin man en paard genoemd werden. Via mijn dokter Jos Vandevenne belandde ik bij de psychologenpraktijk Manshoven.

Enkele weken later zat ik in een piepklein kamertje bij Yassira Si Mhand. Na het invullen van een eindeloze vragenlijst volgde een eerste gesprek. Vergeet die relaxzetel in een immense kamer die je in een film wel eens ziet. Ik zat in een klein kamertje met een mondmasker mijn ziel bloot te leggen aan iemand die ik van haar noch pluim kende. Maar het deed deugd. Ik weet nog dat ik op het einde van het gesprek vroeg of ik nu wel of niet een burn-out had. Mijn vraag werd niet rechtstreeks beantwoord. Dat kon ook niet, maar dat begreep ik toen nog niet.

Dagenlang aan een stuk heb ik geslapen. De momenten waarop ik achter mijn laptop zat, durf ik niet te omschrijven als werken. Aanmodderen als de grootste sukkel. Neen, vrolijk werd ik er niet van. Intussen wisten al mijn klanten wel wat er scheelde. Geen enkele van hen liet me vallen. Ik ben hen daar ontzettend dankbaar voor. Toen ik in december Michael Schouwaerts, Algemeen Directeur van Sportoase, aan de lijn kreeg, volgde een gesprek dat duidelijk maakte dat ik wel degelijk met een burn-out kampte. Het was voor mij de ommekeer. Enkele dagen eerder had ik onbewust het woord burn-out laten vallen. De dingen die Michael toen allemaal tegen mij verteld heeft, zal ik nooit vergeten. Op het einde van het gesprek zei hij: ‘Ik wil dat je me over enkele maanden belt en me dan zegt hoe het met je gaat.’

Dik drie maanden later kijk ik naar Bohemian Rhapsody. Muziek doet iets met een mens en heelt alle wonden zegt men wel eens. Ik weet niet hoe het komt, maar helemaal op het einde van de film, tijdens het concert van Live Aid, bekroop mij een gevoel dat het tijd was om de pagina om te draaien. Ik wist alleen niet hoe ik eraan moest beginnen? Een nieuw gesprek met mijn psycholoog en een telefoon met Michael duwde mij in de goede richting.

Toen ik op 13 april coronacommissaris Pedro Facon belde voor persoonlijk advies betreffende mijn evenementen, vielen die dag alle puzzelstukken in elkaar. Ik stelde alles twee maanden uit en ’s avonds betrapte ik mezelf erop dat ik voor het eerst in de verleden tijd sprak over mijn burn-out. Ik kon het zelf niet geloven dat ik dat gedaan had.

Afgelopen maandag had ik voor het eerst een presentatieopdracht. Het was een eeuwigheid geleden dat ik dat nog had gedaan. Eerst naar de kapper en dan gaan presenteren. Het bezoek bij de kapper in combinatie met het dragen van mijn maatpak gaf me zo’n ongelofelijk goed gevoel, waardoor ik ’s avonds op Facebook een foto van mezelf postte met daarbij de volgende tekst schreef: The new me #Dupain2.0 Bye bye burnout #aintgonnemissyou De pagina was omgedraaid!

Ik moet heel veel mensen danken die me de afgelopen periode gesteund hebben. Mijn gezin, die gekke osteopaat, dokter Jos, Moeder Barbara, Michael Schouwaerts en iedereen die mij met een berichtje en/of telefoontje gesteund heeft, met helemaal bovenaan de lijst mijn psycholoog. En uiteraard ook De Wandeljung. Door al die flauwe zever - hou de volgende column in de gaten - heb ik mij echt kunnen ontspannen. Topgasten die Wandeljung. Ik denk niet dat ze beseffen hoe goed ze me geholpen hebben. Voor wie zich in dit verhaal herkent, heb ik één raad: laat je helpen en omring je door mensen die je graag ziet en die jou graag zien. Dankjewel iedereen. Love you all.

Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio