COLUMN Luc Hendriks: Verslaafd

Pelt -

Luc Hendriks schrijft een column over het dagelijks leven in Pelt.

Luc Hendriks

In de huidige context moet een mens al eens een beetje creatief zijn. Je ziet her en der dingen gebeuren die in een ‘normale’ coronavrije toestand waarschijnlijk nooit uit het brein van een of andere verlichte geest zouden ontsproten zijn. We hebben vandaag natuurlijk ook middelen die pakweg 25 jaar geleden nog ondenkbaar waren zoals gsm’s, tablets, computers enzovoort. Kleine gastjes van nog geen 5 jaar spelen met die dingen alsof ze geboren zijn met een smartphone aan hun handje. Apps installeren? "Opa, dat doe ik wel even voor jou." Oké, bedankt. Spelletjes spelen met je broer aan de andere kant van de Atlantische Oceaan is ook al geen nieuwigheid meer. We communiceren anders dan vroeger. Anders maar ook beter? Geen idee. Het spreken gebeurt vandaag bij jeugdigen meer met de duimen op de smartphonetoetsen dan met de mond. Vingervlugheid is aangeboren en als Darwins evolutietheorie ook maar een beetje klopt, dan krijgen we binnen afzienbare tijd kinderen met duimen zo dik als hun voorarmen, een hoofd dat niet meer in een emmer past en een mondje zo klein dat je er nog geen ijslolly meer in krijgt geschoven. Enfin, ik wil deze toekomstversie van mijn kleinzonen liever niet zien. Gelukkig bestaan er ook nog andere vormen van ontspanning dan de elektronica. Mijn oudste kleinzoon heeft iets ontdekt wat ik in mijn jeugdjaren ook ontzettend plezant vond. Spannend van de eerste tot de laatste letter en tekeningen in alle eenvoud, maar o zo duidelijk. Inderdaad. Hij verslindt Jommeke en Filiberke met huid en haar. "Heb jij nog Jommekesboekjes opa?" Ja beste vriend, maar ik heb er deze week toch al een twintigtal gebracht! "Ik weet het, maar die heb ik allemaal al gelezen." Hola, verslaafd en verslingerd aan dat manneke met zijn strooien dakske en zijn vriendjes. Prachtig toch dat gewoon een stripverhaaltje lezen en natuurlijk lezen tout court ook nog een tijdverdrijf is bij jongelingen. Ik wou dat ik nog eens met dezelfde spanning als die bij een leerling van de lagere school een verhaaltje van Jommeke kon lezen. Helaas, mijn brein is daarvoor waarschijnlijk al in een te vergevorderde staat van verloedering. Gelukkig zijn er de kleinkinderen die ons daaraan herinneren en je af en toe mee terug meenemen naar je eigen kindertijd. Er bestaan nog zekerheden, zoveel is zeker. Niet dan, Jommeke?


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio