©  Geert Van Baelen

COLUMN Luc Hendriks: Bloemetjesfietser

Pelt -

Luc Hendriks schrijft een column over het dagelijkse leven in Pelt.

Luc Hendriks

Zondagnamiddag, terwijl de januarizon haar best doet om een paar uurtjes door de grijze wolkenbrij te prikken, wandelen we over de Oude Markt. Her en der staan mensen te keuvelen op een paar meter van elkaar, al dan niet met een plastiek bakje (afhaal)troost in de handen. Troost is het juiste woord in deze troosteloze tijd. Een bankje nodigt uit om eventjes te verpozen. Ik denk onmiddellijk aan de mooie foto’s van Leon Alders op internetgazet onder de titel Op e bènkske. Proficiat Leon. Punten geven aan voorbijgangers, kennen jullie dat ook? Ik geef achteloos een 9,5 op 10 voor een mooi jong meisje dat passeert en ik stop onmiddellijk met deze nonsens als ik even naar links kijk in de ogen van mijn vrouw. Oei.

Op de achtergrond klinkt muziek. Ik kijk om en zie een grote ‘Cheers’ op de gevel staan. De naam van een cafeetje natuurlijk. Wat zouden we graag “cheers” zeggen met een heerlijke pint in de hand, maar daarvoor moeten we nog wat geduld uitoefenen. De uitbater van dit etablissement laat sinds jaar en dag aangename muziekjes over de Oude Markt glijden. Je wordt er zowaar vrolijk van.

Het valt me op dat de plaatjes die we horen ongewild verbonden zijn met wat er op het plein gebeurt. Een voorbeeld: een oude man met wandelstok strompelt voetje voor voetje voorbij de krantenwinkel. Hij stopt even en kijkt omhoog. Heel waarschijnlijk heeft hij dat afgesproken met zijn echtgenote in het hiernamaals, die op hetzelfde moment naar beneden kijkt. Ze hebben contact met elkaar en, geloof het of niet, uit de boxen van Cheers horen we zachtjes Will Tura met Ik ben zo eenzaam zonder jou. Je kan het niet mooier bedenken.

Even later klinkt het legendarische The house of the Rising sun van the Animals. Menig beginnend gitarist heeft zich de vingers blauw gespeeld op de ongetwijfeld bekendste gitaarriff ter wereld. Exact een week geleden, op 29 januari, wisselde de geestelijke vader van dit stukje muziekgeschiedenis, gitarist Hilton Valentine, het tijdelijke met het eeuwige. Hij speelt nu waarschijnlijk rockmuziek in de zevende rockhemel met Elvis Presley aan de micro, Keith Moon aan de drums, Lou Reed op bas en Jimi Hendrix op gitaar.

De bloemetjesfietser, een buurman uit onze straat, stopt voor een praatje. Mooie nepbloemen versieren het stuur van zijn fiets, vandaar. “Ze moesten hem de coronaprijs geven”, zei buurman bloem. “Wie? Buurman, wie moet de coronaprijs krijgen?” “Awel, Jacky, de cafébaas van Cheers. Hij zorgt iedere dag voor een opgewekte (muziek)noot op dit plein tijdens deze barre tijden.” Awel, ge hebt gelijk, we zullen hem voordragen voor de Pelter coronaprijs!


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio