© Karin De Greeve

© Karin De Greeve

© Karin De Greeve

COLUMN KARIN DE GREEVE: de lelijke littekens van een vaccin

Hasselt -

Karin De Greeve schrijft een column over het dagelijkse leven in Hasselt.

Karin De Greeve

Het coronavaccin is niet meer weg te denken uit de dagelijkse nieuwsberichten. Elke dag hoor je er wel iets over op radio of tv of je leest er iets over in de krant. Voor of tegen? Inenten of niet? De discussie is volop bezig en daar ga en wil ik mij niet in moeien. Het brengt bij mij wel wat herinneringen uit mijn jeugd naar boven. In gedachten zie ik mij samen met mijn broer naar een schooltje in de buurt wandelen voor het poliovaccin. Als ik het mij nog goed herinner, want het is al héél wat jaren geleden, moesten we twee keer gaan. Het vaccin werd dan op een lepeltje toegediend. Ik stel mij voor dat mijn broer en ik dan hand in hand op stap zijn. In werkelijkheid zal mijn moeder er ook wel bij zijn geweest hé, want we waren nog zo klein. En dan, ook al zolang geleden, het vaccin tegen de pokken. Daarvoor ging mijn moeder met mij naar de Hasseltse militaire dokter Blanquet. Een legendarische figuur die zich erg verdienstelijk heeft gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog en ook nog daarna, onder meer met de opvang en verzorging van mensen die uit de concentratiekampen terugkwamen en met de verzorging van ondergedoken geallieerde piloten. Omdat er geen geneesmiddel bestond tegen de pokken was een preventieve vaccinatie dus noodzakelijk. In die tijd gebeurde dat door het koepokkenvirus in de huid te “krassen”. Hoe dat tegenwoordig gaat weet ik niet. Na de vaccinatie bleven twee lelijke littekens zichtbaar. Gelukkig kreeg ik het op mijn bil en wel zo dat ik “later” een badpak of bikini zou kunnen dragen zonder dat de littekens zichtbaar zijn. Bij mijn broer, en bij de meeste mannen, werd het vaccin op de bovenarm gezet. Dat staat stoer natuurlijk, een tattoo avant la lettre!


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio