©  Photo News

Meghan Markle onthult dat ze miskraam heeft gehad

Meghan Markle, de vrouw van de Britse prins Harry, heeft in een opiniestuk in de New York Times onthuld dat ze in juli een miskraam heeft gehad. Daarin roept ze op tot meer openheid over het onderwerp, maar ze schrijft ook in bredere termen over de eenzaamheid “die velen onder ons momenteel ondergaan”, en roept op tot meer menselijkheid.

jvh

Markle beschrijft in haar opiniebijdrage haar “ondraaglijke verdriet bij het verlies van een kind”, dat “door velen ervaren wordt, maar waar door weinigen over gesproken wordt.” De hertogin van Sussex voegt ook de daad bij het woord, en beschrijft haar lijden in detail: “Het was een ochtend in juli als elke andere. Ontbijt maken. De honden eten geven. Vitamines nemen. Die verdwenen sok vinden. De pamper van mijn zoon verversen. Maar toen ik Archie (het eerste kind van het koppel, nvdr.) weer neerlegde, voelde ik plots een scherpe kramp. Ik viel op de vloer met hem in mijn armen, terwijl ik een liedje zong om ons beiden te kalmeren. Het opbeurende deuntje stond in scherp contrast met mijn gevoel dat er iets grondig mis was. Terwijl ik mijn eerste kind stevig vasthield, wist ik dat ik mijn tweede aan het verliezen was.”

“Uren later lag ik in een ziekenhuisbed, en hield ik de hand van mijn man vast. Ik voelde de klamheid van zijn handpalm, en kuste zijn knokkels, die nat waren van onze beider tranen. Ik staarde leeg naar de koude witte muren, en probeerde me in te beelden hoe we dit zouden overwinnen. Ik zag hoe het hart van mijn man brak terwijl hij de stukjes van het mijne bij elkaar probeerde te houden. En ik realiseerde me dat de eerste stap naar genezing één simpele vraag is: ‘Are you OK? Gaat het?’”

De polarisatie van 2020

“Gaat het met ons?”, vraagt Markle zich af. “Dit jaar heeft zovelen onder ons tot op de rand van de afgrond gebracht. Verlies en pijn hebben elk van ons in 2020 geplaagd. We hoorden allemaal de verhalen: een vrouw start gewoon aan haar dag, en krijgt dan een telefoontje dat ze haar oude moeder heeft verloren aan Covid-19. Een man wordt wakker, en voelt zich een beetje vermoeid. Hij laat zich testen, en blijkt positief voor het coronavirus. Weken later is hij – net als honderdduizenden anderen – dood.”

LEES OOK. Harry en Meghan onder vuur om foto’s: “Kennen ze dan geen schaamte?”

“Een jonge vrouw genaamd Breonna Taylor gaat slapen, maar ziet de ochtend niet omdat een politie-inval compleet fout loopt. George Floyd verlaat een winkel, maar beseft niet dat hij snel zijn laatste adem zal uitblazen. In zijn laatste momenten roept hij om zijn moeder. Vreedzame betogingen worden gewelddadig. Gezond wordt ziek. Waar voorheen een gemeenschap bestond, is nu verdeeldheid in de plaats gekomen.”

“We zijn het zelfs niet meer eens over wat waar is. We vechten niet enkel meer over onze standpunten, we zijn gepolariseerd over de vraag of een feit wel een feit is. We zijn het niet langer eens of wetenschap wel echt is. We zijn verdeeld over een verkiezing nu gewonnen of verloren is. We zijn verdeeld over de waarde van het compromis. Die polarisatie, gecombineerd met de sociale isolatie die nodig is om deze pandemie te bestrijden, heeft ons allemaal eenzamer dan ooit tevoren gemaakt.”

Een vrouw in New York

“In mijn tienerjaren zat ik eens in een taxi in Manhattan. Ik keek uit het raampje, en zag een bellende vrouw in tranen. Ze stond op het trottoir, een privémoment belevend op een publieke plaats. Ik vroeg de chauffeur of we niet moesten stoppen om haar te vragen of ze hulp nodig had. Maar hij legde me uit dat New Yorkers hun privéleven in het openbaar leven. ‘Maak je geen zorgen, iemand zal haar wel vragen of het met haar gaat’, klonk het.”

“Al die jaren later, in isolatie en lockdown, terwijl ik rouw om het verlies van een kind, denk ik aan die vrouw in New York. Wat als niemand gestopt is? Wat als niemand haar zag lijden? Wat als niemand haar hielp? Ik wou dat ik terug kon gaan, en de taxichauffeur kon vragen om te stoppen. Want dat is het gevaar van ons huidige geïsoleerde leven, waar verdriet en angst alleen beleefd worden. Er is niemand die zal stoppen om te vragen of het wel met ons gaat.”

Taboe

“Een kind verliezen betekent een bijna ondraaglijk verdriet, dat door velen ervaren wordt maar door weinigen besproken wordt. In de pijn van ons verlies ontdekten mijn man en ik dat in een kamer met 100 vrouwen tien tot twintig van hen een miskraam zullen hebben gehad. Maar ondanks de duizelingwekkende alledaagsheid van die pijn, blijft het een taboe beladen met (onnodige) schaamte, dat bijdraagt aan een vicieuze cirkel van eenzaam lijden.”

“Sommigen hebben dapper hun verhaal gedeeld, ze hebben hun deur geopend: zij weten dat als één persoon de waarheid spreekt, dat anderen de kans geeft om hetzelfde te doen. We hebben geleerd dat wanneer mensen ons vragen hoe het met ons gaat, en als ze echt luisteren naar het antwoord met een open hart en geest, de zware last van rouwen vaak lichter wordt, voor iedereen. Als we uitgenodigd worden om onze pijn te delen, nemen we samen de eerste stappen naar genezing.”

Oproep tot meer menselijkheid

“Laat ons daarom bij dit Thanksgiving-feest – voor velen van ons gescheiden van onze geliefden, alleen, ziek, bang, verdeeld, en misschien moeizaam zoekend naar iets om dankbaar voor te zijn – het voornemen doen om anderen te vragen ‘of het wel met hen gaat’. Hoezeer we het ook oneens met elkaar mogen zijn, hoe ver we ook van elkaar verwijderd mogen zijn, de waarheid is dat we meer dan ooit met elkaar verbonden zijn, door alles wat we dit jaar individueel en collectief hebben ondergaan.”

“We passen ons aan het nieuwe normaal aan door onze gezichten achter maskers te verstoppen, maar dat dwingt ons ook om elkaar in de ogen te kijken. Voor het eerst in lange tijd zien we elkaar weer echt. Dus: Are we OK? We will be. Gaat het met ons? Het zal gaan.”