© Shanna Wouters

COLUMN Een oneerlijk gevecht

Beringen -

Shanna Wouters schrijft een column over het dagelijkse leven in Beringen.

Shanna Wouters

Verdorie, ik kan alleen maar de tranen verbijten en op mijn lip bijten als ik dit schrijf. Al weet ik dat eer ik het einde van mijn column neerpen de dikke zilte druppels toch van mijn wangen zullen rollen. Een gevoel van onmacht en verdriet hebben me neergeslagen deze week. Om iemand die een heel onrechtmatige strijd moet verliezen. Op drie weken tijd van een vat vol plannen naar palliatieve. Het voelt heel onwezenlijk. En dan sta ik er nog verder van af. Voor mij "maar" een nonkel. Het verwoestend verdriet dat aangericht wordt bij mijn tante, de kinderen en de kleinkinderen is onmetelijk groot. We kunnen hen niet eens omarmen om te troosten. We kunnen zijn hand niet vasthouden in de laatste dagen. We kunnen niets, enkel machteloos toekijken aan de zijlijn hoe een koene ridder de strijd tegen monsterlijke draken verliest. Ik troost me met de waardering die ik had voor deze man. Ik mijmer terug naar de momenten die we aan hem te danken hebben en die we nog in de toekomst, dankzij hem, met onze familie zullen beleven. Zijn mentale erfenis zal groots zijn. Ik probeer troost te creëren voor de naasten maar weet niet goed hoe, ik schrijf berichtjes via de moderne technologieën en we kunnen wel bellen. Het luisterend oor dat ik kan en wil zijn, kan ik nog nipt hierdoor realiseren. Maar verder dan dat reiken de mogelijkheden om te troosten momenteel niet. De troostende arm, kan ik niet om hen heen slaan, ik kan geen schouder bieden om op te huilen.De huidige maatregelen maken het afscheid nemen zo moeilijk. Er is geen waardig afscheid. Zo eentje waarbij we hem, onze lieve tante en naasten fysiek kunnen ondersteunen. Er zal een beperkte kring zijn. En daar moeten we vrede mee hebben. Maar hij had zoveel meer verdiend. Het is zo oneerlijk. Het snijdt door mijn ziel te weten dat mensen die niks misdaan hebben, zo geraakt en gekraakt worden door het leven. Niet door ouderdom, zelfs niet door dat andere monsterlijke wezen, Covid-19, maar door élke andere draak die er bestaat en die je kan treffen. Die elke dappere strijder het gevecht zou doen verliezen. We kunnen hem niet genoeg zeggen hoe fier en dankbaar we zijn, om zijn daden, om wie hij was. En ook al heeft zijn aanwezigheid in onze levens voor de hele familie een groot verschil gemaakt, zijn plekje aan tafel zal leeg zijn weldra. De publicatie van deze column zal hij jammer genoeg niet meer kunnen lezen. Maar bij valavond steek ik een kaarsje aan... zwijg ik en kijk ik, naar de dag die voor me ligt, want als ik maar lang genoeg in het donker tuur, wordt zelfs de donkerste nacht weer licht.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio