© Francis Masure

COLUMN FRANCIS MASURE: Stilleven

Sint-Truiden -

Francis Masure schrijft een column over het dagelijkse leven in Sint-Truiden.

Francis Masure

Een stilleven is voor mij wel het minst interessante in de schilderkunst. Geef mij maar een bruisend landschap of een schilderij waar je je eigen fantasie moet gebruiken om de diepere betekenis te ontdekken. Hoe saai is een stilleven dan wel niet. Kunstkenners, en ook mindere kenners, zullen het daar misschien niet mee eens zijn. Die zoeken de schoonheid en de rust achter het stille leven op het doek. En zo is het eigenlijk ook met het ‘stil leven’ waar we nu gedwongen in vastzitten. Bijna iedereen snakt naar het bruisende van het leven, met vrienden iets eten en drinken, plezier maken... Maar er zijn ook mensen die deze stilte omarmen, ervan genieten om het leven efkes ‘on hold’ te zetten, efkes stil te zetten. Het is aan ons om te leren om ook daar de schoonheid en de rust in te zoeken.

Gelukkig is het stille leven van nu minder stil dan acht maand geleden. Natuurlijk durft ook nu wel eens een enkeling de grens van het toelaatbare op te zoeken en zelfs te overschrijden. Maar we merken wel dat er meer appreciatie is voor de inspanningen die gedaan worden om toch een klein beetje het normale leven te ervaren. Organisaties en evenementen die vroeger vanzelfsprekend waren, worden nu gemist. De intrede van Sinterklaas is bijvoorbeeld vervangen door een Speurpietentocht. Een prachtig initiatief waar menig kinderhartje van vol loopt. Het lijkt er wel op dat Piet zijn adjectief voorgoed kwijt is. Tja, de maatschappij is steeds in beweging en zeden en gewoontes bewegen mee. Nu is er nog een polemiek rond, maar binnen een paar jaar zal ook de roetversie omarmd en aanvaard worden.

Het stilleven dat het zwaarst op mij drukt, en niet alleen op mij, is het verenigingsleven. Dat ligt echt wel helemaal stil. Je kan het ook merken aan de Buurtkrant, die anders vol staat met leuke initiatieven van onze lokale verenigingen. Die lijkt nu elke week dunner en dunner te worden. Verenigingen worden wel eens de cement van de samenleving genoemd en die cement is nu stilletjes aan het afbrokkelen. Zelf ben ik lid van enkele muziekmaatschappijen en daar is de stilte oorverdovend. Ook de achter-de-repetitie-samen-een-pint-pakken-en-zever-verkopen-momentjes worden gemist. Ik las onlangs een mooie en aangrijpende tekst van een muzikant die zijn vereniging en het muziek maken enorm mist. Hij noemde het een knagende, pijnlijke, lastig verteerbare stilte. Ik hoop van harte dat de vele verenigingen straks de moed vinden om uit deze slaapstand te ontwaken met een nooit geziene geestdrift, om zo dat cement terug onverwoestbaar te maken.


Immo

Auto's in de kijker

Jobs in de regio