© Eric Dupain

(COLUMN) De Lage Landenlijst

Eric Dupain schrijft tweewekelijks een column

Eric Dupain

Heb je afgelopen zaterdag ook naar ‘De Lage Landenlijst’ op Radio 1 geluisterd? De Lage Landenlijst is uitgegroeid tot de hoogmis van het Nederlandstalige lied sinds 1945. Een gezamenlijke uitzending met Radio 1 en regionale omroepen van Zeeland, Brabant en Limburg samen was vanwege ‘u weet wel’ dit jaar niet mogelijk. En dus gingen beide zenders af en toe digitaal bij elkaar op bezoek waardoor het een paralleluitzending werd.

Eigenlijk ben ik geen lijstjes man. Toch heb ik dit jaar voor het eerst gestemd. Mijn nummer één was Maggie MacNeal’s ‘Terug naar de kust’. Helaas, hoger dan 62 raakte Maggie niet. ‘London Stansted’ van Buurman was mijn nummer twee. Op drie koos ik voor ‘1948’ van Gerard Cox. Het nummer is een cover van ‘Alone again (naturally)’ van Gilbert O'Sullivan. Een ietwat verrassende keuze want ik had net zozeer voor ‘Van God los’ van Monza kunnen stemmen, voor ‘Heist aan zee’ van Bart Peeters, voor ‘Laat ons een bloem’ van Louis Neefs of voor ‘Gelukkig zijn’ van Ann Christy. Maar het werd dus het melancholische ‘1948’.

Niet alleen De Lage Landenlijst bundelt het beste van België en Nederland. Ook de Ronde van Vlaanderen deed dat afgelopen zondag. Hét duel tussen Mathieu van der Poel en Wout van Aert was adembenemend, fabuleus, en zo kan ik nog wel even doorgaan. ‘Wa wes mich da?’ Topsport van het hoogste niveau, een strijd die ik al in jaren niet meer gezien heb. Een duel dat eindeloos had mogen blijven duren, maar op het einde toch een winnaar moet hebben. Hoe wreed kan het zijn. Nog wreder is dat er volgende week geen vervolg komt in Parijs-Roubaix. Geen tweede opeenvolgende kasseienklassieker, geen tweede opeenvolgend beklijvend duel. Dat is redelijk … euh, wat ik denk mag ik hier nu niet schrijven.

Ik laat jullie dan fotogewijs maar genieten van een lokaal stukje kasseistrook. Tijdens de eerste lockdown ging ik regelmatig met Frank en Johan op pad. Frank rijdt op dit moment zijn eigen kasseiklassieker en doet dat goed. De ene helling is al wat steiler dan de andere maar elk kasseistrook brengt hem dichter bij zijn doel. Zijn ploegmaats nemen hem afwisselend op sleeptouw en begeleiden hem richting aankomst.

De foto bij deze column is genomen op de kasseistrook van Manshoven, waar ik momenteel regelmatig langsloop. Met mezelf gaat het intussen elke dag een beetje beter. Om het in muziektermen te zeggen: ‘I’ll be working my way back to you babe’. Ruim geïnterpreteerd: ik werk hard aan mijn comeback aan de kop van het peloton maar ik verwacht dat ik toch nog af en toe zal moeten skarten om bij te blijven. ‘We zullen doorgaan’ zong Ramses Shaffy. En gelijk had hij.


    Immo

    Auto's in de kijker

    Jobs in de regio