Bakfiets met hoofddoek (column)

Jan-Willem Smeyers schrijft een column over het dagelijkse leven in Hasselt.

Jan-Willem Smeyers

Het begon, volgens mij, in Runkst. Plots waren ze daar. Een totale verrassing. Het begon met eentje, maar al snel volgde een tweede, vijfde en tiende. Het duurde enkele maanden tot ik ze ook in andere Hasseltse wijken begon te zien. En nu merk ik het al niet meer op. Zo ben ik eraan gewend geraakt: bakfietsen met een hoofddoek.

Met ‘hoofddoek’ bedoel ik dus niet dat dekzeil om de kindjes te beschermen tegen wind en regen. Het is de bestuurster van de bakfiets: die draagt een hoofddoek. En dat vind ik geweldig.Het kan me op zich niet schelen wie met een bakfiets rijdt. Maar een bakfiets is, sinds bepaalde mensen zich openlijk besloten te gaan ergeren aan dit handige, milieuvriendelijke, maar soms problematisch te parkeren vervoermiddel, een soort symbool voor ‘ne groene’. En ne groene, dat is tegenwoordig officieel niet langer iemand die heel veel van bloemetjes en bijtjes houdt. Het is iemand die erkent dat we als mens zeer ernstig in de problemen komen als we geen zorg dragen voor de omgeving waar we in ademen, uit eten, in leven. Terug ter zake: de hoofddoek is dan weer een symbool van de Islamitische gemeenschap. De bakfiets zegt, voor wie snel etiketten wil plakken: ik ben ne groene. De hoofddoek zegt: ik ben moslim.

Dus wie een bakfiets met hoofddoek dragende bestuurster ziet, die denkt: wat is het nu? Ne groene of ne moslim? En die verwarring, daar krijg ik nu eens een opperbest humeur van. Natuurlijk kan het beiden: zorg voor de leefomgeving is belangrijk in de Islam. Maar de meeste mensen plakken graag één etiket, geen twee. En ik vind het prima als die reflex eens in vraag gesteld wordt. Want uiteraard is niemand alleen maar dat ene ding, waar mensen op eerste zicht op focussen.Daarom hou ik van mannen in maatpak op een gammele stationsfiets. Mijn buurman, soms. Dat is zo’n verfrissend zicht. Of breed bebaarde binken in een coureursplunje: heerlijk! Wat is dat er nu voor eentje? Sportief of hip? Die hoek eraf, dat niet perfect passen in de geijkte groepjes in onze samenleving: inspirerend!

Vorige week nog zag ik op een bank in het Hasselts stadspark een kale, oudere man met stoppelbaard. Hij droeg een wijde, afgebleekte grijze jas en stukgewandelde sneakers. Hij dolde met een kokette, sjieke dame naast hem. In zijn ene hand had hij een blikje supermarktbier. Met zijn andere hand pikte hij voorzichtig een praline uit het doosje in de hand van de dame. De dame zat een eindje van hem af, maar tijdens dat ene moment wreven zijn oude lompen langs haar spik en span gestreken mantelpak. Tegenstellingen waar ik van smul.

Het is ook de met tatoeages en leer bedekte, breedgeschouderde bestuurster van … een step. De man met baseballpet en voetbaltenue die in de bibliotheek boeken van Hugo Claus en Kader Abdollah op zijn kaart laadt. Of de ernstige professor met hoed die kiest voor strips van Kiekeboe.De verwarring die deze mensen zaaien, plant een bos van mogelijkheden in ons hoofd. Niet appels bij appels en peren bij peren. Maar appelen met peersmaak, en peren met een appelgeur. De verwarring opent de deur naar de vrijheid om te zijn wie we zijn in onze stad. En daarom: een applaus voor alle vrijheidsstrijders, bedoeld of onbedoeld, die in dit stukje figureerden!


    Immo

    Auto's in de kijker

    Jobs in de regio